19 juli 2018
Westbroekpark, Den Haag

Ja! Dat was weer een ouderwets leuke, bonte avond Parade! Met veel pretentieloos amusement, maffe humor en totale kolder.

We begonnen bij Toneelgezelschap Beumer & Drost Zij brachten een ideeënrijke, onzinnige voorstelling over het tijdschrift Gizmo, dat gaat over techniek en wetenschap. Er kwam van alles langs, zoals piepschuim, ruimtevaart een vuilniswagen, moderne kunst, het verschijnsel  tijd en nucleair koken. Afwisselend en leerzaam. Alleen een beetje lang, waardoor we ons moesten haasten naar de volgende show.

Gelukkig waren we nog net op tijd voor Babi Gangbang, want dat wil je niet missen. Alex Klaasen en Henry van Loon rockten er weer op los met hun Nederlandstalige hits. Dit keer hadden ze zich laten inspireren door de wereldreis die ze afgelopen jaar samen maakten. Daar hebben ze veel indrukken en inzichten aan overgehouden en dat hoorde je terug in hun prachtige teksten, die nog dieper waren dan vroeger. Hun liedjes geven levenslessen, bezorgen je regelmatig kippenvel, laten je af en toe een traantje wegpinken en vaak spontaan meeklappen, meezwaaien en meedeinen. Henry en Alex zijn de enige echte Toppers van de Nederlandse muziek!

Welkom in Nederland is zwaar gesubsidieerd en dat zag je er meteen aan af. Niek Barendsen heeft flink uitgepakt voor deze voorstelling. Niet alleen haalde hij een Turk uit Roermond, hij importeerde zelfs een muziekinstrument van Turkse afkomst. Ik zou de voorstelling willen samenvatten met: iedereen komt weliswaar overal vandaan, maar in Nederland willen we toch vooral gezellig samen zijn!

We sloten af met De Theatertroep. Ik zou met geen mogelijkheid kunnen zeggen waar hun Vaudeville over gaat. Het is absurde onzin. Niet nadenken, gewoon over je heen laten komen. Tip voor wie nog gaat: laat je niet afleiden door het oranje touw en ga zeker niet door het lint.

Na deze avond kijk ik al weer uit naar volgend jaar!

15 juli 2018
Westbroekpark, Den Haag

Ik houd van serieus theater. Van zware kost. Van artiesten die een boodschap hebben. Maar naar de Parade ga ik voor een lollige avond. Met veel humor, die best een beetje flauw mag zijn. Met acts die een beetje ‘over the top’ zijn. Daar probeer ik mijn programma voor de avond op in te richten.

Vanavond begon ik met het Lucky Foundation Televisiegala door Sander van de Pavert (en Ron Fresen). Ik ben een fan van zijn LuckyTV filmpjes. En het idee om een persiflage te maken op televisieshows waarin bekende Nederlanders zich inzetten voor goede doelen leek mij leuk. Maar in de praktijk vond ik één grappig idee voor een voorstelling van een half uur toch een beetje weinig.

Veel meer grappen en vaart zaten er in Macbethical van Idiotorisch Gestoord. Een snelle, creatieve, bij vlagen hilarische bewerking van het bekende stuk van Shakespeare. Met kilts, hallucinerende wortels, fake news, K3, heksen, moorden en andere onzin. En met bloopers als toegift.

In Minis Plus vertelde Hadewych Minis persoonlijke verhalen en zong ze persoonlijke liedjes over hoe ze zichzelf ziet als vrouw en hoe ze het ervaart om moeder te zijn. Het persoonlijke sprak mij meer aan dan de boodschap, die wat mij betreft wat te veel nadruk kreeg, zeker omdat in deze tijd niemand het ermee oneens kan zijn.

Ik sloot af met Close To You (De Carpenters) door Stephanie, Lowie & Wart. Ook deze voorstelling leunde op één vondst: een moddervette parodie op een foute Amerikaanse talkshow met een foute host die er alleen maar op uit is al het leed uit zijn gasten te persen ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Die gasten zijn in dit geval Richard en Karen Carpenter. Ook hier: een leuk gegeven, maar een beetje mager uitgewerkt.

Het is altijd leuk om een avond op de Parade rond te lopen, helemaal als het zulk mooi weer is. Ik had dus best een aardige avond. Maar ik hoop dat ik donderdag, als ik nog een keer ga, iets enthousiaster ben over wat ik gezien heb. Wordt vervolgd.

1, 2 en 3 november 2018
Theater Merlijn, Den Haag

Bij hoge uitzondering een keer geen terugblik op een voorstelling, maar een vooruitblik.

Tot mijn eigen verbazing heb ik vorig jaar ineens een heus toneelstuk geschreven. Tot mijn nog grotere verbazing heb ik dit jaar een regisseur en een aantal acteurs gevonden die het stuk nog willen gaan uitvoeren ook! De repetities zijn in volle gang. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat. Spannend!

Lente in Babel laat je zien hoe de mens door het leven struikelt. Je maakt kennis met acht personages die elk zo hun wensen en dromen hebben. Maar in de harde werkelijkheid lopen ze voortdurend tegen hun beperkingen en hun onmacht aan. Vallen en opstaan, succes en mislukking liggen vaak dicht bij elkaar. Toch blijven ze hopen, allemaal. De voorstelling is tragisch en komisch. Abstract en herkenbaar. Alledaags en poëtisch.

Lente in Babel is een beetje geïnspireerd op het werk van liedjesschrijver Maarten van Roozendaal. Je zou het stuk kunnen zien als een eerbetoon aan hem, ook al zitten er geen liedjes in .Wie het werk van Van Roozendaal kent, zal zonder twijfel het een en ander herkennen. En ook als je hem niet kent, zal je onvermijdelijk iets herkennen. Want het stuk houdt je een spiegel voor en wie eerlijk is, ziet daarin soms zichzelf.

Kortom: komt dat zien! Kaartjes reserveer je hier.

 

 

29 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Ik geloof dat ik zelden een zo volle, bonte, afwisselende voorstelling heb gezien als het onderwatersprookje Ondine.

Kosten noch moeiten zijn gespaard. Je komt ogen tekort. Dat begint al buiten de zaal. De hele schouwburg is in sprookjessfeer gebracht. Ook op het podium is heel veel te zien. Decordoeken, vijvers, een waterval, een walvis, plasticsoep, kostuums en pruiken. Een waternimf, een ridder, een visser, een prinses, een illusionist, een koning, een hofdame, een varkenshoedster, een hertogin en nog een hele stoet andere personages. Veel mooie beelden en af en toe een stukje mooie tekst. Het stuk is dramatisch en luchtig, poëtisch en luidruchtig, langzaam en snel, ingetogen en uitbundig, historisch en actueel, serieus en grappig.

foto Sanne Peper

De inhoud van het stuk vond ik wat minder rijk. Met een beetje goede wil kon ik er wel wat grote thema’s en tegenstellingen in vinden: mens en natuur, trouw en bedrog, waarheid en leugen, liefde en geluk. Maar een diep of ontroerend verhaal dat je bijblijft is het niet. Dat hoeft ook niet altijd. Er is niets mis met een avond goed gespeeld vermaak.

Over goed gespeeld gesproken: ik had nog nooit van Evgenia Brendes gehoord, maar zij draagt de voorstelling. Ze is wonderlijk en betoverend en sprookjesachtig als de wereldvreemde, zuivere waternimf Ondine. En zij is het ook die de mooiste zin uitspreekt: “Dat ik ongelukkig ben, wil niet zeggen dat ik niet gelukkig ben.”

Regie: Jeroen De Man
spel: Evgenia Brendes, Joris Smit, Keja Klaasje Kwestro, Hein van der Heijden, Stefan de Walle, Jaap Spijkers, Sylvia Poorta, Mark Rietman, Vincent Linthorst, Yela de Koning, Mees Walter, Emma Josten, Simme Wouters, Teun Donders, Jurriaan van Seters, Eeke Boonstra, Mona Mina Leon, Lien Thys en Zoë Heyninck

 

23 juni 2018
Theater Merlijn, Den Haag

Ik heb me ontwikkeld tot een trouwe volger van De Zwarte Weduwe. Eerder zag ik hun voorstellingen Tartuffe, Festen en Don Juan en vanavond was ik bij Feeks. Dit keer had ik een bijbedoeling: nu ik zelf betrokken ben bij een amateurvoorstelling (Lente in Babel van Theatergroep Ad Hoc, op 1, 2 en 3 november in Theater Merlijn) leek het me interessant om te zien wat ik van de concullega’s kan leren.

Ik weet inmiddels wat ik van De Zwarte Weduwe kan verwachten: een fantasievolle bewerking van een bekend stuk, uitgevoerd met flair, vaart, kleur, dynamiek en humor. Bij Feeks, gebaseerd op Het temmen van de feeks van Shakespeare, was dat niet anders.

Het bewerken van een toneeltekst is altijd een waagstuk, zeker als het om een klassieker gaat. Je wilt niet de vraag oproepen waarom je het beter denkt te weten dan de schrijver, waarom veranderingen nodig waren. De Zwarte Weduwe slaagt er altijd in dat bij mij te vermijden.

Wat heb ik vanavond geleerd?
* De Zwarte Weduwe heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Ze ontvangen bijdragen van verschillende culturele fondsen en dat zie je in de vormgeving en aankleding. Aan de ene kant is dat iets om jaloers op te zijn. Aan de andere kant vind ik het een spannende uitdaging om zonder subsidie, dus met zeer beperkte financiële middelen, toch een leuke voorstelling te maken.
* Bij het maken van een bewerking moet je je creativiteit beteugelen. Enkele goede vondsten zijn voldoende om een voorstelling op te baseren. Te veel ideeën leiden af. De Zwarte Weduwe weet hierin altijd een goede balans te vinden.
* Beweging op de speelvloer zorgt voor dynamiek en dat is aantrekkelijk om naar te kijken. Maar ook hier geldt: overdaad schaadt. En het moet geen chaos worden: de spelers moeten vooraf weten waar ze heen bewegen, dat moet geen toeval of improvisatie zijn. Ook dit heeft De Zwarte Weduwe goed voor elkaar.

Ik had dus zowel een leuke als een nuttige avond!

15 juni 2018
Koninklijk Theater Carré

Wow! Wat een bijzondere, indrukwekkende, meeslepende theaterervaring. Zes uur lang acteergeweld en veel meer. Zo veel geweldige acteurs zie je zelden op één podium.

Het publiek kan tijdens de voorstelling vrij rondlopen in de zaal en op het podium. Daar kan je ook een plekje zoeken om bovenop het spel te zitten. De grime vindt plaats op het podium en daar zijn ook hapjes en drankjes te koop. De ombouw van het decor tussen de verschillende scènes gebeurt met open doek. Te midden van al die bedrijvigheid acteren de acteurs. Het klinkt misschien erg rommelig, maar het is allemaal erg organisch en vanzelfsprekend, het is zeker niet storend. En het is volgens mij behoorlijk uniek.

Romeinse Tragedies bestaat uit drie stukken van Shakespeare over drie Romeinse helden: Coriolanus, Julius Caesar en Marcus Antonius. Ze overleven alle drie hun eigen stuk niet en er vallen nog wel meer doden; het zijn dus met recht tragedies.

Shakespeare betekent: prachtige, sprankelende taal. Over grote, tijdloze thema’s als liefde en dood, trouw en verraad, waarheid en bedrog. Maar ook meer specifieke onderwerpen die in onze tijd heel actueel zijn. Kan je belangrijke besluiten beter laten nemen door de democratische meerderheid van het volk, dat wispelturig is en zich makkelijk laat bespelen en (mis)leiden, of door een verstandige elite die zichzelf verstandiger acht dan het volk? Hoe komt het toch dat hoogwaardigheidsbekleders besluiten vaak baseren op trots, koppigheid, woede, afgunst en eigen belang, verhuld onder een mantel van algemeen belang, fatsoen en rechtvaardigheid?

Foto Jan Versweyveld

De hoogtepunten van de avond waren voor mij de toespraak van Hans Kesting als Marcus Antonius (“Vrienden, Romeinen, landgenoten, leen mij uw oor”) en het wanhopige, hartverscheurende verdriet van Chris Nietveld als Cleopatra. Maar eigenlijk was het één lang hoogtepunt van zes uur. En het nagenieten duurt waarschijnlijk nog langer.

Toneelgroep Amsterdam speelde deze voorstelling voor het eerst in 2007. Dit weekend doen ze het voor de allerlaatste keer. Dus grijp je kans om deze unieke ervaring te ondergaan!

Regie: Ivo van Hove
Met o.a. Gijs Scholten van Aschat, Hans Kesting, Chris Nietvelt, Eelco Smits, Jani Goslinga, Maria Kraakman. Marieke Heebink, Hélène Devos.

9 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Wat is het toch heerlijk om naar goede acteurs te kijken. Vanavond had ik daarover niets te klagen. Vergeef ons is een coproductie van Toneelgroep Amsterdam en het Antwerpse Toneelhuis met acteurs van beide gezelschappen. Ze spelen de pannen van het dak. Eelco Smits is voor zijn hoofdrol genomineerd voor de Louis d’Or 2018 en de rest van de cast ondersteunt hem stevig.

In deze voorstelling zag ik een familie met veel geraas onherstelbaar in elkaar storten, en daarna met vallen en opstaan een nieuwe familie ontstaan. Er komt heel veel ellende voorbij, maar toch is het geen zwaar stuk. Het heeft iets lichtvoetigs. Misschien door de vliegende vaart die er van begin tot eind in zit, de vele overgangen of de subtiele grapjes.

foto Kurt van der Elst

Vergeef ons gaat over een zeer disfunctionele familie. De één is nog verknipter dan de ander en dat leidt tot genante situaties en pijnlijke ontwikkelingen. De hoofdpersoon, die zelf ook zo zijn fouten en problemen heeft, probeert wanhopig en aandoenlijk de boel bij elkaar te houden en iedereen te helpen. Het is onduidelijk of hij dat doet uit schuldgevoel, uit plichtsbesef, of om zijn minderwaardigheidscomplex te bestrijden. Maar een aantal van de karakters is niet te redden. Met de rest, stuk voor stuk beschadigde mensen, weet hij uiteindelijk een soort harmonie te bereiken.

Ik blijf mij verbazen over het vak van acteur. Dit was de allerlaatste uitvoering van dit stuk. Volgende week zie ik een aantal van de acteurs terug in een ander stuk. Het is mij een raadsel hoe je in zo korte tijd van de ene rol kunt overstappen in de andere.

regie: Guy Cassiers
spel: Eelco Smits, Chris Nietvelt, Janni Goslinga, Katelijne Damen, Lucas Vandervost, Evelien Bosmans, Jip van den Dool, Steven van Watermeulen

7 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Diederik van Vleuten koestert tegenwoordig het verleden. De afgelopen jaren maakte hij drie programma’s waarin hij op een knappe manier zijn familiegeschiedenis verbond met de wereldgeschiedenis: één over Nederlands-Indië, één over de Eerste Wereldoorlog en één over Churchill. Nog Nooit Vertoond vormt de afsluiting van deze cyclus. Opnieuw vertelt hij aan de hand van foto’s, brieven, officiële documenten, dagboeken en memoires over zijn voorouders. Dit keer vermengt hij dit met zijn eigen recente geschiedenis en de zoektocht die hij heeft doorgemaakt. Zijn verhaal is soms filosofisch (“Je kan het leven alleen achterwaarts begrijpen, maar je moet het voorwaarts leven”), wat mij betreft soms wat zweverig (“Laat het verleden het verleden, laat de toekomst de toekomst, leef in het hier en nu”), maar vooral heel persoonlijk en eerlijk. Dat maakt het opnieuw tot een indrukwekkende voorstelling. Met frappante feiten; bijvoorbeeld dat Louis Couperus en Beb Bakhuys onderdeel zijn van de familie Van Vleuten.

O, en laat ik niet vergeten te vermelden dat Diederik van Vleuten een boek heeft geschreven: Daar Werd Wat Groots Verricht. Een rijk geïllustreerd boek over het Indische archief van zijn familie. Want er is zoveel nog niet verteld en vooral: nog nooit vertoond.

5 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Iedereen heeft baat bij Daniël Lohues! Ik had hem eerder gezien, dus ik wist al dat ik hem een leuke, sympathieke man vind. Bevlogen en bedachtzaam. Vanavond bleek hij ook nog grappig te zijn: het leek soms wel cabaret!

Zijn liedjes zijn eenvoudig en diepzinnig. Tenminste, voor zover de teksten tot mij doordringen. Daarmee bedoel ik niet dat ik moeite heb om zijn Drents te volgen, want dat valt best mee. Maar zijn muziek vormt een soort hangmat waarin mij hersens graag loom liggen te lummelen Ze laten zich in een staat van opperste ontspanning wiegen en zijn dan niet meer actief naar teksten aan het luisteren. Geen enkel probleem, zulke momenten van lethargie zijn best prettig.

In een lange toegift ging Lohues helemaal los op bijzondere versies van bekende nummers. En zo verliet ik met een vrolijk hupje in mijn stap de zaal.

 

2 juni 2018
Diligentia, Den Haag

Erik van Muiswinkel is een fijne verteller. Prettig om naar te luisteren. Hij houdt duidelijk van verhalen. Met een grapje hier en een imitatie daar. Een aangename, warme stem. Je laat je graag door hem meenemen. Waar hij het ook over heeft. In deze voorstelling heeft hij het voornamelijk over zichzelf. Hij worstelt met zichzelf. Wie of wat beslist wat Erik van Muiswinkel wil? Kan iemand me vertellen wie ik ben?

Hij vertelt over zijn zoektocht naar de vrije wil. Over opgroeien, leren, ontdekken, ontwikkelen. En dat we desondanks in onze diepste instincten toch nog altijd jagers-verzamelaars zijn. Zijn verhaal is niet echt actueel en ik vond er ook geen boodschap in die me aan het denken zette. Maar ik heb me wel vermaakt bij een bekwaam verhalenverteller.

fotograaf Govert de Roos, ontwerp Gijs Kuijper