Cabaret/Kleinkunst

2 juni 2018
Diligentia, Den Haag

Erik van Muiswinkel is een fijne verteller. Prettig om naar te luisteren. Hij houdt duidelijk van verhalen. Met een grapje hier en een imitatie daar. Een aangename, warme stem. Je laat je graag door hem meenemen. Waar hij het ook over heeft. In deze voorstelling heeft hij het voornamelijk over zichzelf. Hij worstelt met zichzelf. Wie of wat beslist wat Erik van Muiswinkel wil? Kan iemand me vertellen wie ik ben?

Hij vertelt over zijn zoektocht naar de vrije wil. Over opgroeien, leren, ontdekken, ontwikkelen. En dat we desondanks in onze diepste instincten toch nog altijd jagers-verzamelaars zijn. Zijn verhaal is niet echt actueel en ik vond er ook geen boodschap in die me aan het denken zette. Maar ik heb me wel vermaakt bij een bekwaam verhalenverteller.

fotograaf Govert de Roos, ontwerp Gijs Kuijper

25 mei 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Ik vind Claudia de Breij altijd heel aardig overkomen. Ze geeft je het gevoel dat je niet in een theater bij een voorstelling bent, maar dat je bij een leuke vriendin op bezoek bent en dat ze gezellig met je kletst. Ook in Nu is dat het geval. Ze heeft sympathieke meningen, waar ik het meestal erg mee eens ben. Ze heeft aardige observaties over het moderne leven. Ze zingt sympathieke liedjes en maakt aardige grappen. Maar ik had lange tijd het gevoel dat het ontbrak aan urgentie en aan bevlogenheid. Het was zonder meer onderhoudend, maar ik miste iets. Tot de laatste tien minuten. Toen bracht ze alle losse onderdelen knap bij elkaar tot een geheel, toen voelde ik vuur.

Buiten verandert de wereld snel. Daarom zoeken we naar nieuwe woorden, naar het nieuwe netjes. Buiten is het kwade. Binnen is het goede, dus blijf je lekker veilig binnen.
Wat zijn joods-christelijke wortels? Kan je die kopen bij de groenteboer?
Hebben we eigenlijk een goed beeld van onze vaderlandse geschiedenis, of slaan we de zwarte bladzijden altijd over?
Ben je leunstoelactivist of sta je nu nog ergens voor op?
Wil je theezakjes die je problematische vragen stellen of heb je liever oploskoffie?
Welke golven heb je al eens meegemaakt?
Alle vragen en ideeën die ze de hele avond naar voren bracht, leidden tot een mooi, vlammend pleidooi voor harmonie en gemeenschap. En vervolgens gingen we achter de fanfare aan de zaal uit, de straat op, naar het Torentje.

11 mei 2018
Diligentia, Den Haag

Raf en Mich Walchaerts zijn twee Vlaamse broers. Samen vormen ze Kommil Foo. Ze zijn muzikaal en tweestemmig. Beeldend en poëtisch. Bespiegelend en trefzeker. Ze zijn meeslepende vertellers die je in korte tijd hun verhalen in trekken. In Schoft gaan die verhalen over de mens en over het leven. Over angst en integriteit. Dat klinkt allemaal heel zwaar en diepzinnig, maar dat is het zeker niet. Integendeel! Het is mooi, veelzijdig theater. Ook als je voor de tweede keer gaat.

21 april 2018
PePijn, Den Haag

Vorig jaar zou ik naar de voorstelling PAAZ met Yora Rienstra. Het onderwerp leek me interessant en zij ook. Ik had een kaartje, maar doordat ik in het ziekenhuis lag, moest ik verstek laten gaan. Vanavond gunde ik me een herkansing. En ik ontdekte al snel dat PAAZ één van de verhaallijnen vormde in haar nieuwe cabaret-programma.

Ik vond haar een leuk iemand die op een leuke manier leuke verhalen vertelt. Persoonlijke verhalen, bijvoorbeeld over haar thuissituatie (ze hoeft maar naar een vrouw te kijken en die is zwanger; zodoende heeft ze bij twee vrouwen een kind), over haar angsten (voor zo ongeveer alles) en hoe je daarmee om gaat, en over haar sabattical (anderen nemen een burn out, zij nam een pauze). Ware verhalen, is mijn indruk. Of heb ik me door de titel laten wijsmaken dat ze op het podium eerlijk is en door de poster dat ze het hart op de tong draagt?

Het was wat mij betreft in elk geval een aangename kennismaking. Ik vind Yora Rienstra een prettige podium-persoonlijkheid, een leuke verschijning, een vlotte vertelster. Ze heeft iets te melden en ze heeft humor. Niet in de zin van de ene grap na de andere, maar ik heb van begin tot eind met plezier en met een innerlijke glimlach naar haar gekeken en geluisterd.

 

5 april 2018
Diligentia, Den Haag

Hans Sibbel stelt vast dat de mens er in 40.000 jaar niet slimmer op is geworden. Meer dan ooit zijn we vatbaar voor verleiding en manipulatie. Door onszelf en door marketing en reclame. Daardoor maken we voortdurend keuzes die slecht zijn voor onszelf en voor de wereld. En dat weten we best, want we hebben een stemmetje in ons hoofd dat ons dit vertelt. Maar we negeren dat en bedenken redeneringen om slechte keuzes goed te praten.

Als er een ondergrens is van wat we nodig hebben om te kunnen leven, is er dan ook een bovengrens? Is het een keer genoeg en is alles wat daarbovenop komt overvloed? En kunnen we met overvloed omgaan? Is de mens niet meer gebaat bij schaarste omdat hij dan zijn best moet doen?

Sibbel komt niet met wereldbeeldveranderende nieuwe inzichten. Zijn boodschap is bekend en herkenbaar. Wie maakt er nooit slechte keuzes terwijl hij weet dat hij dat niet zou moeten doen? Maar een dosis ouderwets moralisme is goed voor je, drukt je weer eens met je neus op de feiten. Sibbel brengt zijn boodschap met originele voorbeelden. En met veel vaart en humor, en af en toe een uitbarsting van woede.

Foto Martin Oudshoorn

28 februari 2018
Diligentia, Den Haag

Richard Groenendijk doet mij in een bepaald opzicht denken aan Marc-Marie Huijbregts. Allebei wekken ze de indruk dat ze zonder enige voorbereiding het podium op stappen en daar voor de vuist weg gezellig gaan staan babbelen. Dat is natuurlijk niet zo, ze hebben over elke zin nagedacht. Ik vind het knap hoe ze iets moeilijks als het anderhalf uur boeien van een publiek met een verhaal met een kop en een staart zo makkelijk en terloops laten lijken.

In de eerste helft van Om Alles zoekt hij schaamteloos de grens op tussen flauwekul en flauw, tussen plastisch en plat. Voor zover het ergens over gaat, is dat over Patty Brard of Tebbie, over winkelpersoneel of smakelijk eten. Heel af en toe is er even wat ernst of een stevige mening. In de tweede helft verschuift de balans. Hij wordt serieuzer en hij toont wat hem bezig houdt, waar hij zich boos over maakt. Dan gaat het over afscheid en verandering, over leegheid en nee zeggen. In beide delen zitten veel grappen, die hij in hoog tempo de zaal in schiet. Richard Groenendijk laat in deze voorstelling zien dat je om alles kunt lachen.

Foto-Roy-Beusker

22 februari 2018
Diligentia, Den Haag

Tim Fransen is cum laude afgestudeerd in de filosofie. Het is dus niet zo heel verrassend dat hij diepzinnige betogen over ingewikkelde onderwerpen houdt, al verwacht je dat niet zo snel van een cabaretier.
In deze voorstelling geeft hij zijn visie op beschaving en Verlichting. Op democratie en mensenrechten. Op vrijheid, gelijkheid en broederschap. Als kapstok voor zijn programma gebruikt hij de levens van Kant, Beethoven en Napoleon. De grote denker wordt dement, de grote componist wordt doof en de grote vrijheidsstrijder wordt tiran. “Van het kromme hout der mensheid is nog nooit iets rechts getimmerd.”
Fransen vermengt zijn grote, filosofische verhaal met zijn persoonlijke ervaringen met zijn ex-vriendin, het verbergen van zwaktes en gebreken en het verbergen van leed. Het is knap hoe hij het universele persoonlijk maakt en het persoonlijke universeel, waardoor er een organisch geheel ontstaat. En dat verluchtigt hij door het publiek voortdurend te verrassen met trivialiteiten, idiote gedachtesprongen, goeie grappen en foute woordspelingen. En met fragmenten uit het rijke oeuvre van Jon Ewbank.

17 februari 2018
PePijn, Den Haag

Een paar jaar geleden zag ik Kirsten van Teijn met haar programma Heilloos. Ze was grappig en uitbundig, ze zong mooi en ze had veel bravoure. Het was leuk, maar naar mijn gevoel er ontbrak nog iets. Vanavond ging ik poolshoogte nemen bij haar volgende programma Zalf. Ik constateerde dat ze nog steeds een zeer aanwezige podiumpersoonlijkheid is. Ze neemt de zaal gemakkelijk voor zich in en maakt heel soepel contact. Ze vertelt openhartig over haar persoonlijke besognes en probeert die algemeen te maken. Ze heeft soms aardige gedachten, bijvoorbeeld dat we tegenwoordig niet meer twijfelen maar overal onmiddellijk een mening over hebben en deze meteen de wereld in kotsen. Ze heeft zelfspot. Maar ze is vooral heel veel en heel nadrukkelijk. Haar ledematen en haar gezicht zijn voortdurend in beweging. Ze gebruikt veel stemmetjes en geluidjes. Het lijkt wel of ze zichzelf de hele tijd overschreeuwt. Alleen in enkele liedjes zit wat rust en bespiegeling. Mijn bescheiden advies – als daarom gevraagd zou worden – zou zijn: zoek iets meer balans tussen voluit en ingetogen.

Foto Saski Kerkhoff

8 februari 2018
PePijn, Den Haag

In 2014 besloot Jeroen van Merwijk om allerlei redenen te stoppen met solo optredens. Ik heb hem toen uitvoerig bedankt voor vele jaren taal- en theaterplezier.

Er volgde een tournee samen met Harrie Jekkers. En nu heeft hij een programma gemaakt samen met Lucky, zijn Franse katje. Een katje dat kan praten en een reïncarnatie is van Socrates en Michelangelo. Het katje is trouwens ook transgender, want eigenlijk een poes. Totaal ongeloofwaardig, zeg je?  Van Merwijk doet het lekker toch! Hij is op een leeftijd dat de mildheid heeft toegeslagen. Maar Lucky is jong en heeft over alles een ongezouten mening. De beide persoonlijkheden vullen elkaar dus goed aan.

Zoals je van meneerVan Merwijk mag verwachten zit ook dit programma weer knap in elkaar. Op het ene moment vertelt hij een verhaal en op het volgende moment zingt hij ineens een liedje. Er zijn anekdotes en typetjes. En er is humor, want Van Merwijk kan erg geestig zijn – als het moet. En dan te bedenken dat hij in het echt nog veel leuker schijnt te zijn dan op het podium!

Na zijn Bluesje voor Maarten wijdde hij opnieuw een nummer aan mijn grote kleinkunstheld Maarten van Roozendaal, wat mij natuurlijk wel kon bekoren.

Hoe beschrijf ik deze voorstelling van Peter Pannekoek (die ik tot nu toe alleen kende van TV)?
Is het simpelweg een spervuur van grappen? Harde grappen, platte grappen, foute grappen. Over mannen en vrouwen, relaties en seks.
Of geeft hij een kijkje in zijn hoofd? Hij denkt veel na en dat resulteert in originele gedachten. Over macht en status. Over seksualiteit in tijden van #metoo. Over het onderscheid tussen persoon en gedrag.
Of is het een conceptuele voorstelling over tijd? Over toekomst en verleden. Over einde en begin. Over hoe je met fantasie in alles een open einde kunt zien.
Ik vind het een knappe combinatie van dit alles, van humor en inhoud. Aanrader: ga dit zelfverklaard natuurtalent zien!