Muziek

5 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Iedereen heeft baat bij Daniël Lohues! Ik had hem eerder gezien, dus ik wist al dat ik hem een leuke, sympathieke man vind. Bevlogen en bedachtzaam. Vanavond bleek hij ook nog grappig te zijn: het leek soms wel cabaret!

Zijn liedjes zijn eenvoudig en diepzinnig. Tenminste, voor zover de teksten tot mij doordringen. Daarmee bedoel ik niet dat ik moeite heb om zijn Drents te volgen, want dat valt best mee. Maar zijn muziek vormt een soort hangmat waarin mij hersens graag loom liggen te lummelen Ze laten zich in een staat van opperste ontspanning wiegen en zijn dan niet meer actief naar teksten aan het luisteren. Geen enkel probleem, zulke momenten van lethargie zijn best prettig.

In een lange toegift ging Lohues helemaal los op bijzondere versies van bekende nummers. En zo verliet ik met een vrolijk hupje in mijn stap de zaal.

 

18 mei 2018
Koninklijk Theater Carré

Wende is meer dan een zangeres of een artiest. Ze is een expressionist, een kunstenaar. Altijd op zoek naar ontwikkeling, verandering, grenzen. En zeer genereus en energiek. In MENS telt ze de vraag: hoe ben je mens te midden van alle andere mensen?

Foto Jaap Reedijk

MENS is veel meer dan een concert. Meer dan zang en muziek. Het is ook literatuur in woord en beeld. Soms klein en intiem, soms groot en luid. Het is een duizelingwekkende draaikolk van indrukken waaraan je niet kan ontkomen. Een achtbaan waar je wel ondersteboven van moet raken.

Foto Jaap Reedijk

Ik zag MENS al eens in een theater van ‘normale’ omvang. Daar ging de zaal er helemaal in op. Ik was benieuwd of dat in het enorme Carré ook zou lukken. Dit bleek voor Wende geen enkel probleem. Ze bereikte de verste uithoeken en bij het slotapplaus was Carré zo ongeveer in extase.

Foto Jaap Reedijk

Mooi of niet mooi, begrijpen of niet begrijpen, dat is hier niet van toepassing, niet relevant. Het is een ervaring die je ondergaat en waar je na afloop rustig van moet bijkomen om weer met beide voeten op de grond te landen.

Het antwoord is trouwens: maak je eigen keuzes. Mens, durf te leven!

24 maart 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Aretha Franklin is misschien wel één van de allerbeste zangeressen van de afgelopen vijftig jaar. En een heel veelzijdige zangeres: gospel, jazz, blues en vooral soul. Een eerbetoon is dus zeker op z’n plaats en Shirma Rouse durfde dat aan. Ze is natuurlijk niet zo goed als Aretha – het zou niet eerlijk zijn dat te verwachten – maar haar stem is zeker goed genoeg om de liedjes van Aretha recht te doen en ze heeft persoonlijkheid genoeg om het publiek mee te nemen in een leuke show. Een show die helaas af en toe hinderlijk onderbroken werd door flauwe, overbodige, tenenkrommende toneelstukjes. De vaart was er dan uit en Shirma moest dan het publiek weer op gang zien te krijgen. Dat lukte haar moeiteloos, maar van mij hadden de intermezzo’s achterwege mogen blijven. Ik neem aan dat het publiek gekomen was voor de muziek en niet voor quasi-humoristische acts.

Over het publiek gesproken: ik vond het een confronterende avond. Er zat dit keer kleur in de zaal en daardoor realiseerde ik me hoe wil het schouwburgpubliek meestal is. Daar sta ik zelden bij stil, het is onbewust blijkbaar een vanzelfsprekendheid. Maar dat is eigenlijk niet goed. In dat kader heb ik ontzettend genoten van het spontane, authentieke enthousiasme van een gehoofddoekte Arabische vrouw die een paar rijen voor me zat. Zij maakte een vrolijke, swingende muziekavond voor mij hartverwarmend.

20 maart 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Wat kan ik schrijven om een indruk te geven van de Wëreldbänd? Ze beheersen zo ongeveer elke muziekstijl. Met z’n vijven bespelen ze onvoorstelbaar veel instrumenten, soms op onvoorstelbare manieren. En dat laten ze er zo bedrieglijk makkelijk uitzien dat je denkt: Dat moet ik toch ook kunnen? Ze hebben humor, met soms grote grappen die je ziet aankomen maar toch leuk zijn en soms kleine grapjes die je bijna ontgaan en daardoor extra leuk zijn. Hun gebruik van kledingstukken, attributen en filmbeelden is ontzettend vindingrijk. Hun tempo en timing zijn ongelooflijk. Je vraagt je regelmatig af: Waar halen ze het vandaan? Hoe verzin je het bijvoorbeeld om met vijf man één bas te bespelen? Het is muzikale kolder van hoog niveau. Met af en toe een moment van ontroering. Het is onbeschrijflijk en vooral onvergetelijk!

19 maart 2018
Kleine Komedie, Amsterdam

Ik weet niet waarom, maar ik had tot vandaag geen idee wie of wat Thijs Borsten en De Uitdaging zijn. Het blijkt dat hij al jarenlang regelmatig twee zeer verschillende vocalisten samenbrengt en hen uitdaagt niet alleen liedjes van zichzelf, maar ook liedjes van de ander te zingen. En ook wat liedjes samen. Vanavond was er een speciale editie van De Uitdaging met niet één maar twee duo’s. Twee voorstellingen voor de prijs van één dus eigenlijk. Als echte Hollander reisde ik daarvoor natuurlijk graag naar Amsterdam, zelfs zo helemaal aan het begin van de werkweek.

Het eerste duo bestond uit Magda Mendes en Izaline Calister. Magda Mendes is een Portugese die in Nederland muziek kwam studeren en daarna is gebleven. Maar ze zingt nog steeds Portugese, fado-achtige muziek. Izaline Calister is afkomstig van Curaçao maar woont al heel lang in Groningen. Ze straalt altijd een enorme blijheid uit: zodra ze het podium op stapt, word je als toeschouwer ook meteen blij.

Bij zangoptredens horen begeleidende muzikanten. Die blijven vaak op de achtergrond, maar zijn ook de moeite van het bekijken waard. Of omdat ze duidelijk veel lol hebben in hun muziek, of omdat ze helemaal opgaan in hun eigen wereld. Maar het belangrijkste is dat ze goed spelen.

Na de pauze was het de beurt aan Fernando Lameirinhas en Mathilde Santing. Fernando Lameirinhas is al meer dan veertig jaar zanger en muzikant en hij heeft er duidelijk nog steeds heel veel plezier in. Daarmee hebben we al drie uitstekende, sympathieke vocalisten gehad. En dan was er nog Mathilde Santing. Zij kan werkelijk alles zingen. Van jazz tot pop. Van Frank Sinatra tot Joni Mitchel. Van Randy Newman tot Toon Hermans tot Todd Runderen. Het is dan ook de vraag of er voor haar wel een muzikale uitdaging bestaat. Maar het was fijn dat ze erbij was, want het is altijd een genot om naar haar te luisteren. Ze bezorgt me bij elk optreden wel een keer kippenvel.

Het was een lange, zeer geslaagde avond. Een warme muzikale omhelzing. En nu snel bed!

Piano: Thijs Borsten
Bas Xander Buvelot
Drums: Arno van Nieuwenhuize

 

28 december 2017
Club Dauphine, Amsterdam

Een dinerconcert is voor een doorgewinterd theaterbezoeker een vreemde ervaring. Het publiek krijgt tijdens het optreden vier gangen voorgeschoteld en kan dus niet de volle aandacht geven aan het echte hoofdgerecht: de artiesten. Voor een keertje wel aardig, maar ik geef toch de voorkeur aan een theater.

Gelukkig vind ik Lucretia van de Vloot al heel lang een geweldige zangeres. Of ze nu met minimale bezetting kleine Nederlandstalige liedjes zingt, of groots en meeslepend, met veel glitter en glamour optreedt met Big, Black & Beautiful, ik ben altijd onder de indruk van haar stem en uitstraling. Het kostte me dus weinig moeite om me meer te concentreren op het podium dan op mijn bord. Met goede muzikanten (o.a. Jurre Hogervorst en Astrid Akse), goede achtergrondzangers (Erwin van Motman, Tarif Heljanan en Russell Patawala) en lekkere liedjes van Gladys Knight (o.a. zoals ‘Midnight Train To Georgia’ en ‘Help Me Make It Trough The Night’) hielp Lucretia van der Vloot ons smakelijk door de avond heen!

 

22 december 2017
Theater Amsterdam

Wanneer wordt een goede gewoonte een traditie? Voor het derde achtereenvolgende jaar verzorgden Ricky Koole en Leo Blokhuis vlak voor kerst Whatever happened to Christmas. De formule is elk jaar hetzelfde. Samen met vocale gasten en een band zingt Ricky bekende en minder bekende kerstliedjes. Met behulp van zijn laptop vertelt Leo wat leuke kerstlied-weetjes. Er zijn prachtige panorama-projecties van sfeervolle kersttaferelen. Onderdeel van de formule is ook dat ik er elk jaar bij ben.

 

De gasten waren dit keer Tim Knol, Niels Geusebroek en Kris Berry. Tim Knol kende ik een beetje, maar het beeld dat ik van hem had, bleek niet helemaal te kloppen. De naam Niels Geusebroek was ik wel eens tegengekomen, maar ik had geen idee wie hij was of wat voor muziek hij maakt. En ik moet bekennen dat ik van Kris Berry nog nooit gehoord had. Ze bleken heel verschillend te zijn en elk op hun eigen manier prettig om naar te luisteren. Van Ricky Koole wist ik dat al veel langer. Het was dus weer een plezierige, afwisselende muziekavond in een sfeer van vrede en verzoening op aarde.

Ik heb niet zo veel met kerst, maar ik kom altijd in heel goede stemming uit deze voorstelling #feelgood

16 december 2017
De Veste, Delft

Tennessee is de staat van Nashville en Memphis. Van country, soul en blues. Laten dat nou net de muziekstijlen zijn waar Ricky Koole van houdt! In Me and Tennessee zingt ze nummers van haar helden (onder meer Johnny Cash, Otis Redding, Willie Nelson, Patsy Cline en Kris Kristofferson) en van haarzelf.

Ik heb haar al vaak zien optreden, dus ik wist wat ik zou krijgen: fijne muziek van een hartstikke goede zangeres. Ricky Koole is wars van sterallures en uiterlijk vertoon. Ze komt heel gewoon en innemend over. Ze wordt muzikaal begeleid door Ocobar. Deze nuchtere mannen uit Rotterdam en Schiedam zijn zo mogelijk nog gewoner. Het draaide vanavond dus gewoon om lekkere muziek.

Tussen de liedjes door vertelt Ricky persoonlijke verhalen. Over zitten op veranda’s. Over ontmoetingen met schapen. En over haar zoektocht naar vrijheid. Vrijheid van de druk van het moeten ontspannen en de lijstjes die je daarvoor moet maken. Dat blijkt nog best lastig te zijn.

Voor wie zich afvraagt of ze nog steeds die mooie country-snik in haar stem heeft:die is er nog en die doet het nog!

 

7 november 2017
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Duende
Weemoed
Bezieling
Eric Vloeimans
Dromerige trompet
Eric Vaarzon Morel
Fluwelen flamenco
Snel snarenspel
Gijs Scholten van Aschat
Woorden als stenen
Woorden als rotsen
Een stem als een berg

foto: Merlijn Doomernik

Een fel duel tussen gitaar en trompet
Een vurig gevecht
Het heet van de strijd
Poëzie
Betoverende taal
Lorca
Borges
Pessoa
Carlos Drummond de Andrade
Spaanse passie
Subtiele samensmelting van trompet en gitaar
Leven met de Latijnse liefde
Liefde voor het Latijnse leven
Flierefluiten
Gijs Scholten van Aschat
Eric Vloeimans
Eric Vaarzon Morel
Duende

12 oktober 20117
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Ellen en Damme nam ons mee op reis. Van Parijs naar Berlijn en weer terug. Van vroeger naar nu en weer terug. Samen met l’Orchestre de l’Amour. Het werd een feestelijke reis. Met veel show en uiterlijk vertoon. Daar hou ik meestal niet zo van, omdat het in mijn beleving vaak neerkomt op  effectbejag, als het een beetje tegen zit nog met pretenties ook. Maar show kan ook leuk zijn, als het kwaliteit heeft en daarbij liefst een knipoog. Bij Ellen ten Damme zat dat wel goed. Want in Parijs of Berlijn, in het Duits of het Frans, ze is klein maar groots. En veelzijdig. Ze zingt. Ze babbelt. Ze speelt viool, gitaar, zaag en piano. Ze drumt. Ze lenigt en ze akrobatiekt. Ze charmeert, ze verrast, ze verleidt, ze amuseert. Zoals elke artiest wil ze liefde en die kreeg ze volop! Het was in twee woorden supergeil en magnifique.