Diverse

19 juli 2018
Westbroekpark, Den Haag

Ja! Dat was weer een ouderwets leuke, bonte avond Parade! Met veel pretentieloos amusement, maffe humor en totale kolder.

We begonnen bij Toneelgezelschap Beumer & Drost Zij brachten een ideeënrijke, onzinnige voorstelling over het tijdschrift Gizmo, dat gaat over techniek en wetenschap. Er kwam van alles langs, zoals piepschuim, ruimtevaart een vuilniswagen, moderne kunst, het verschijnsel  tijd en nucleair koken. Afwisselend en leerzaam. Alleen een beetje lang, waardoor we ons moesten haasten naar de volgende show.

Gelukkig waren we nog net op tijd voor Babi Gangbang, want dat wil je niet missen. Alex Klaasen en Henry van Loon rockten er weer op los met hun Nederlandstalige hits. Dit keer hadden ze zich laten inspireren door de wereldreis die ze afgelopen jaar samen maakten. Daar hebben ze veel indrukken en inzichten aan overgehouden en dat hoorde je terug in hun prachtige teksten, die nog dieper waren dan vroeger. Hun liedjes geven levenslessen, bezorgen je regelmatig kippenvel, laten je af en toe een traantje wegpinken en vaak spontaan meeklappen, meezwaaien en meedeinen. Henry en Alex zijn de enige echte Toppers van de Nederlandse muziek!

Welkom in Nederland is zwaar gesubsidieerd en dat zag je er meteen aan af. Niek Barendsen heeft flink uitgepakt voor deze voorstelling. Niet alleen haalde hij een Turk uit Roermond, hij importeerde zelfs een muziekinstrument van Turkse afkomst. Ik zou de voorstelling willen samenvatten met: iedereen komt weliswaar overal vandaan, maar in Nederland willen we toch vooral gezellig samen zijn!

We sloten af met De Theatertroep. Ik zou met geen mogelijkheid kunnen zeggen waar hun Vaudeville over gaat. Het is absurde onzin. Niet nadenken, gewoon over je heen laten komen. Tip voor wie nog gaat: laat je niet afleiden door het oranje touw en ga zeker niet door het lint.

Na deze avond kijk ik al weer uit naar volgend jaar!

15 juli 2018
Westbroekpark, Den Haag

Ik houd van serieus theater. Van zware kost. Van artiesten die een boodschap hebben. Maar naar de Parade ga ik voor een lollige avond. Met veel humor, die best een beetje flauw mag zijn. Met acts die een beetje ‘over the top’ zijn. Daar probeer ik mijn programma voor de avond op in te richten.

Vanavond begon ik met het Lucky Foundation Televisiegala door Sander van de Pavert (en Ron Fresen). Ik ben een fan van zijn LuckyTV filmpjes. En het idee om een persiflage te maken op televisieshows waarin bekende Nederlanders zich inzetten voor goede doelen leek mij leuk. Maar in de praktijk vond ik één grappig idee voor een voorstelling van een half uur toch een beetje weinig.

Veel meer grappen en vaart zaten er in Macbethical van Idiotorisch Gestoord. Een snelle, creatieve, bij vlagen hilarische bewerking van het bekende stuk van Shakespeare. Met kilts, hallucinerende wortels, fake news, K3, heksen, moorden en andere onzin. En met bloopers als toegift.

In Minis Plus vertelde Hadewych Minis persoonlijke verhalen en zong ze persoonlijke liedjes over hoe ze zichzelf ziet als vrouw en hoe ze het ervaart om moeder te zijn. Het persoonlijke sprak mij meer aan dan de boodschap, die wat mij betreft wat te veel nadruk kreeg, zeker omdat in deze tijd niemand het ermee oneens kan zijn.

Ik sloot af met Close To You (De Carpenters) door Stephanie, Lowie & Wart. Ook deze voorstelling leunde op één vondst: een moddervette parodie op een foute Amerikaanse talkshow met een foute host die er alleen maar op uit is al het leed uit zijn gasten te persen ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Die gasten zijn in dit geval Richard en Karen Carpenter. Ook hier: een leuk gegeven, maar een beetje mager uitgewerkt.

Het is altijd leuk om een avond op de Parade rond te lopen, helemaal als het zulk mooi weer is. Ik had dus best een aardige avond. Maar ik hoop dat ik donderdag, als ik nog een keer ga, iets enthousiaster ben over wat ik gezien heb. Wordt vervolgd.

7 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Diederik van Vleuten koestert tegenwoordig het verleden. De afgelopen jaren maakte hij drie programma’s waarin hij op een knappe manier zijn familiegeschiedenis verbond met de wereldgeschiedenis: één over Nederlands-Indië, één over de Eerste Wereldoorlog en één over Churchill. Nog Nooit Vertoond vormt de afsluiting van deze cyclus. Opnieuw vertelt hij aan de hand van foto’s, brieven, officiële documenten, dagboeken en memoires over zijn voorouders. Dit keer vermengt hij dit met zijn eigen recente geschiedenis en de zoektocht die hij heeft doorgemaakt. Zijn verhaal is soms filosofisch (“Je kan het leven alleen achterwaarts begrijpen, maar je moet het voorwaarts leven”), wat mij betreft soms wat zweverig (“Laat het verleden het verleden, laat de toekomst de toekomst, leef in het hier en nu”), maar vooral heel persoonlijk en eerlijk. Dat maakt het opnieuw tot een indrukwekkende voorstelling. Met frappante feiten; bijvoorbeeld dat Louis Couperus en Beb Bakhuys onderdeel zijn van de familie Van Vleuten.

O, en laat ik niet vergeten te vermelden dat Diederik van Vleuten een boek heeft geschreven: Daar Werd Wat Groots Verricht. Een rijk geïllustreerd boek over het Indische archief van zijn familie. Want er is zoveel nog niet verteld en vooral: nog nooit vertoond.

22 mei 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Laura van Dolron denkt veel na. Over zichzelf, de mens, de wereld, het leven. Dat leidt tot beschouwende voorstellingen vol met persoonlijke gedachten. Ook wel met persoonlijke emoties. En met (zelf)relativering en grapjes. WIJ vond ik weer een indrukwekkende, volle voorstelling. Vijf kwartier was meer dan genoeg, want in elke zin zit wel iets om over na te denken. Maar daar heb je geen tijd voor, want dan is er al weer de volgende zin.
WIJ gaat onder meer over kleine wij en grote wij.
Over onze behoefte om bij een groep te horen en om een uniek individu te zijn.
We beseffen niet dat we in het leven veel meer krijgen dan we geven.
We willen vrijheid én veiligheid, zonder te accepteren dat dit tegenstrijdig is.
Een groep, een identiteit zou iets moeten zijn wat je enthousiast en trots maakt, maar wij zijn vooral aan het mopperen, klagen en nee zeggen.
Verandering kan je niet tegenhouden of terugdraaien. Nee zeggen helpt niet, we kunnen ons beter aanpassen.
Mensen vertonen grote overeenkomsten en kleine verschillen; waarom leggen we dan zoveel nadruk op de verschillen?
Wij kunnen alleen bestaan als er ook zij zijn, dus we moeten blij zijn met zij.

12 mei 2018
Theater aan het Spui, Den Haag

Speciaal voor Vrienden en begunstigers organiseert HNT elk jaar een vooruitblik op het nieuwe seizoen. Waar je enthousiast over bent, praat je graag en veel over. Daarom duren deze middagen meestal langer dan gepland. Dit keer kwamen onder andere aan het woord programmeur Marijtje Pronk (met tips voor voorstellingen die je niet mag missen), Maria Goos (die speciaal voor HNT We zijn hier voor Robbie aan het schrijven is), regisseurs Eric de Vroedt (The Nation, We zijn hier voor Robbie, The Hairy Ape Show/De wereld volgens John) en Jeroen De Man (Ondine, Cinema, Het Duel). Janne Schra zong enkele melancholische liedjes die ze ook in de Koninklijke Schouwburg komt zingen en raakte verstrikt in een gitaar. Peter Heerschop vertelde over de zondagmiddagen die hij in de foyer van het Theater aan het Spui komt verzorgen onder het motto: Het komt goed. Want als het goed gaat met de maatschappij, mag theater hard en confronterend zijn. Maar als de samenleving verhardt, moet theater juist zachtheid bieden.

Het belooft weer een mooi theaterseizoen te worden. Maar dat wist ik eigenlijk al; ik heb mijn keuze al gemaakt en daar zitten veel voorstellingen in die vanmiddag genoemd werden. Na afloop was het voor mij snel naar huis om een hapje te eten, want vanavond mag ik naar de Koninklijke Schouwburg.

8 maart 2018
PePijn, Den Haag

Wat je achtergrond of opleiding ook is, werkelijk iedereen kan tegenwoordig cabaretier worden. Onlangs zag ik Tim Fransen: een filosoof die cabaret maakt. En vanavond was ik bij theoloog Patrick Nederkoorn en wiskundige Jan Beuving. Hun vorm vond ik wat oubollig: tweegesprekjes, liedjes en melodietjes die mij aan braaf cabaret uit de jaren zestig en zeventig deden denken. Maar inhoudelijk is het heel origineel, modern en grappig dat ze in de aangiftemaanden maart en april een voorstelling spelen die helemaal aan de belastingdienst is gewijd. Dat klinkt misschien stoffig, suf en saai, maar dat is het zeker niet. Misschien ook doordat ze terloops aan het betalen van belasting thema’s koppelen als moraal, liefde, schuld en angst. Maar ook door de grote aftrekshow, een liefdesverklaring aan de blauwe envelop en een onvervalste meezinger over het eigenwoningforfait. Een sympathiek programma van een sympathiek duo.

© Maartje ter Horst

Foto © Maartje ter Horst

15 februari 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

De afgelopen jaren zag ik de programma’s van De Verleiders over de vastgoedwereld en over de banken. Het was beide keren een unieke mix van kennisoverdracht, analyse, stellige meningen, aanklachten, moralisme, humor en theater. Ze hadden zich duidelijk grondig in hun onderwerpen verdiept. Ik kwam met nieuwe inzichten de zaal uit.

In Stem Kwijt is het thema de parlementaire democratie. Vooraf sprak dit mij als politiek geïnteresseerd burger, beleidsambtenaar en politicoloog bijzonder aan. Maar dit keer viel de verdieping me tegen. Zeker, ze stipten interessante vragen aan. Is de staat er voor de burgers, of zijn de burgers er voor de staat? Wie heeft werkelijk de macht: de overheid of de grote bedrijven? Wordt de democratie beheerst door ideologie en incidentalisme? Gebeuren slechte dingen doordat slechte mensen iets doen of doordat goede mensen niets doen? Willen en kunnen burgers wel een mening hebben over ingewikkelde maatschappelijke vraagstukken? We roepen wel graag vanaf de zijlijn, maar wie doet er echt iets voor de gemeenschap? Bestaat er een gemeenschappelijke identiteit of is dat een verzinsel? Maar veel verder dan aanstippen ging het niet. Dan was het weer tijd om Henry Keizer een veeg uit de pan te geven. Of Bono. Of Loek Hermans. Of Shell en de NAM. Of Wim Kok. Of er kwam een grappige sketch over sullige mensen in een sullige vereniging.

Ik vond dit programma een beetje oppervlakkig en gemakzuchtig. Maar De Verleiders gaan door, dus met hun volgende voorstelling (over big data) kunnen ze zich revancheren.

14 februari 2018
De Veste, Delft

Als ik even onbescheiden mag zijn: ik ben al meer dan twintig jaar de drijvende kracht achter een theaterclub. In steeds wisselende samenstelling gaan we regelmatig naar een voorstelling. Het is allemaal begonnen toen we lang geleden met een groepje naar You’re the Top gingen: een musical over het leven van de legendarische schrijver en componist van liedjes uit het midden van de vorige eeuw, die werden gezongen door mensen als Frank Sinatra, Sammy Davis jr., Sarah Vaughn en Ella Fitzgerald. Denk aan nummers als Anything Goes, I Get a Kick Out of You, Night and Day, Let’s Do It (Let’s Fall in Love), Begin the Beguine, I’ve Got You Under My Skin en natuurlijk You’re the Top.

Het levensverhaal van Porter is bepaald niet saai. Hij was homoseksueel, maar voor de vorm, voor haar geld en voor haar contacten trouwde hij toch met een vrouw. Hij was populair, maar door zijn scherpe tong en onvermogen tot empathie dreef hij iedereen van zich weg en stierf hij eenzaam.

Toen ik las dat deze voorstelling opnieuw op de planken kwam, wilde ik er alleen al uit nostalgische overwegingen wel naartoe. En vanavond was het zover. Met twee anderen die er de eerste keer ook al bij waren, en een aantal leden die later bij de club zijn aangesloten. De vorige versie blijkt uit het seizoen 1995/1996 te zijn. Ik herinner me er weinig meer van, maar meen nog wel te weten dat ik onder de indruk was.

Op de nieuwe versie is niets aan te merken. Paul Groot en Marjolein Keuning vervullen de hoofdrollen vlekkeloos. Het ensemble zingt, danst en acteert vakkundig. De band speelt muzikaal. De liedjes van Cole Porter liggen prettig in het gehoor. De vele kostuums zijn mooi. Het is allemaal meer dan adequaat. Maar ik vond het wat braafjes, keurig en kabbelend. Het raakte me lange tijd niet. Nooit voelde ik het schuren en pas bij het finalenummer zag ik het sprankelen.

1 december 2017
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

In de kern is deze voorstelling in mijn ogen een pleidooi tegen onverdraagzaamheid.

Nasrdin Dchar brengt een persoonlijk verhaal en een persoonlijke boodschap. Zijn verhaal gaat over zijn vader en over zijn eigen vaderschap. Over zijn angsten en zorgen. Over leven met twee culturen. Over weggaan en blijven: weggaan uit een land en blijven bij jezelf. Over behouden en aanpassen. Hij wisselt ernstige, universele thema’s  af met kleine, grappige details. Hij is een meeslepend verteller en een innemend persoon. Hij komt heel oprecht en sympathiek over. Daardoor hing de uitverkochte Koninklijke Schouwburg aan zijn lippen.

Zijn boodschap gaat over radicale hoop. Over samenleven en verbinden. Over diversiteit in plaats van discriminatie. Het is heel makkelijk zo’n boodschap af te doen als soft, politiek correct grachtengordelgeleuter. Maar ik kies er liever voor om niet zo cynisch te zijn. Ik vind het mooi en positief dat Dchar met positieve bedoelingen iets probeert te veranderen, ook al beseft hij dat het effect heel klein zal zijn.

25 november 2017
CKC, Zoetermeer

Het is leuk om een collega eens niet op kantoor te zien, maar op een podium. Zelfs al moet je daarvoor over je theatrale grenzen heen stappen. Zo ben ik geen liefhebber van musical, maar belandde ik wel in een voorstelling met musicalliedjes en musicalachtig gezongen liedjes. Op het nippertje, want de ingang van het theater was zeldzaam goed verstopt.

Prestige heeft zelf een selectie gemaakt uit het enorme musicalrepertoire. Ze hebben zelf de muzikale arrangementen verzorgd en het orkestje zorgde voor mooie begeleiding. Ze hebben duidelijk veel aandacht besteed aan de aankleding en de choreografieën. En met dit alles wilden ze een verhaal vertellen. Volgens mij ging het over de tegenstelling tussen goed en kwaad en over de strijd tussen groepen, landen, ideeën en principes. Musical is nog steeds niet mijn favoriete genre (ik snap bijvoorbeeld niet waarom ze bijna altijd op volle kracht zingen; vaak vind ik ‘klein’ gebrachte nummers mooier), maar voor zover ik het kan beoordelen zat het allemaal knap in elkaar en haalt Prestige een hoog niveau.

En hoe was onze Floor? Die vonden we natuurlijk de beste en haar solo de mooiste. Ze ging helemaal op in haar optreden: met volle concentratie, overgave en expressie. Het leek wel of ze in een soort trance was. Grappig dat ze met haar wilde haardos en felle make-up er heel anders uitzag dan we op kantoor van haar gewend zijn. En verrassend dat zo’n klein opdondertje zo’n krachtige stem heeft. In één woord: bravo!