Alwin Pulinckx

All posts tagged Alwin Pulinckx

15 juni 2018
Koninklijk Theater Carré

Wow! Wat een bijzondere, indrukwekkende, meeslepende theaterervaring. Zes uur lang acteergeweld en veel meer. Zo veel geweldige acteurs zie je zelden op één podium.

Het publiek kan tijdens de voorstelling vrij rondlopen in de zaal en op het podium. Daar kan je ook een plekje zoeken om bovenop het spel te zitten. De grime vindt plaats op het podium en daar zijn ook hapjes en drankjes te koop. De ombouw van het decor tussen de verschillende scènes gebeurt met open doek. Te midden van al die bedrijvigheid acteren de acteurs. Het klinkt misschien erg rommelig, maar het is allemaal erg organisch en vanzelfsprekend, het is zeker niet storend. En het is volgens mij behoorlijk uniek.

Romeinse Tragedies bestaat uit drie stukken van Shakespeare over drie Romeinse helden: Coriolanus, Julius Caesar en Marcus Antonius. Ze overleven alle drie hun eigen stuk niet en er vallen nog wel meer doden; het zijn dus met recht tragedies.

Shakespeare betekent: prachtige, sprankelende taal. Over grote, tijdloze thema’s als liefde en dood, trouw en verraad, waarheid en bedrog. Maar ook meer specifieke onderwerpen die in onze tijd heel actueel zijn. Kan je belangrijke besluiten beter laten nemen door de democratische meerderheid van het volk, dat wispelturig is en zich makkelijk laat bespelen en (mis)leiden, of door een verstandige elite die zichzelf verstandiger acht dan het volk? Hoe komt het toch dat hoogwaardigheidsbekleders besluiten vaak baseren op trots, koppigheid, woede, afgunst en eigen belang, verhuld onder een mantel van algemeen belang, fatsoen en rechtvaardigheid?

Foto Jan Versweyveld

De hoogtepunten van de avond waren voor mij de toespraak van Hans Kesting als Marcus Antonius (“Vrienden, Romeinen, landgenoten, leen mij uw oor”) en het wanhopige, hartverscheurende verdriet van Chris Nietveld als Cleopatra. Maar eigenlijk was het één lang hoogtepunt van zes uur. En het nagenieten duurt waarschijnlijk nog langer.

Toneelgroep Amsterdam speelde deze voorstelling voor het eerst in 2007. Dit weekend doen ze het voor de allerlaatste keer. Dus grijp je kans om deze unieke ervaring te ondergaan!

Regie: Ivo van Hove
Met o.a. Gijs Scholten van Aschat, Hans Kesting, Chris Nietvelt, Eelco Smits, Jani Goslinga, Maria Kraakman. Marieke Heebink, Hélène Devos.

19 mei 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Het Nationale Theater maakt tegenwoordig veel voorstellingen naar aanleiding van de actualiteit. Je zou kunnen denken dat ze met De hereniging van de twee Korea’s een stuk over de actuele ontwikkelingen in het Verre Oosten brengen, maar dat is een misverstand. Deze voorstelling is allesbehalve actueel en gaat over het tijdloze onderwerp van De Liefde. Het is een leuke, lichtvoetige romantische komedie. In hoog tempo komt de liefde in vele hoedanigheden aan de orde. Met veel vaart en vrolijkheid volgen de scènes elkaar op Ik heb niet geteld, maar het schijnt dat de negen acteurs maar liefst 51 personages spelen. Dat betekent veel verkleedpartijen.

Bij komedie hoort enige overdrijving in het spel. Niet te veel (dan wordt het van-dik-hout-zaagt-men-planken) en niet te weinig (dan blijft het vlak en wordt het niet grappig). Over de zelfbenoemd woordvoerder van het Nederlands gilde der acteurs durf ik niets te zeggen, maar hopelijk mag ik wel melden dat de overige acteurs volgens mij de balans goed te weten  vinden. Ik wil in het bijzonder Keja Klaasje Kwestro noemen; zij lijkt geboren voor dit soort stukken en dit soort rollen.

Regie: Eric de Vroedt
Spel: Keja Klaasje Kwestro, Tamar van den Dop, Hein van der Heijden, Esther Scheldwacht, Betty Schuurman, Genelva Krind, Alwin Pulinckx, Emmanuel Ohene Boafo, Mark Rietman