De Zwarte Weduwe

All posts tagged De Zwarte Weduwe

23 juni 2018
Theater Merlijn, Den Haag

Ik heb me ontwikkeld tot een trouwe volger van De Zwarte Weduwe. Eerder zag ik hun voorstellingen Tartuffe, Festen en Don Juan en vanavond was ik bij Feeks. Dit keer had ik een bijbedoeling: nu ik zelf betrokken ben bij een amateurvoorstelling (Lente in Babel van Theatergroep Ad Hoc, op 1, 2 en 3 november in Theater Merlijn) leek het me interessant om te zien wat ik van de concullega’s kan leren.

Ik weet inmiddels wat ik van De Zwarte Weduwe kan verwachten: een fantasievolle bewerking van een bekend stuk, uitgevoerd met flair, vaart, kleur, dynamiek en humor. Bij Feeks, gebaseerd op Het temmen van de feeks van Shakespeare, was dat niet anders.

Het bewerken van een toneeltekst is altijd een waagstuk, zeker als het om een klassieker gaat. Je wilt niet de vraag oproepen waarom je het beter denkt te weten dan de schrijver, waarom veranderingen nodig waren. De Zwarte Weduwe slaagt er altijd in dat bij mij te vermijden.

Wat heb ik vanavond geleerd?
* De Zwarte Weduwe heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Ze ontvangen bijdragen van verschillende culturele fondsen en dat zie je in de vormgeving en aankleding. Aan de ene kant is dat iets om jaloers op te zijn. Aan de andere kant vind ik het een spannende uitdaging om zonder subsidie, dus met zeer beperkte financiële middelen, toch een leuke voorstelling te maken.
* Bij het maken van een bewerking moet je je creativiteit beteugelen. Enkele goede vondsten zijn voldoende om een voorstelling op te baseren. Te veel ideeën leiden af. De Zwarte Weduwe weet hierin altijd een goede balans te vinden.
* Beweging op de speelvloer zorgt voor dynamiek en dat is aantrekkelijk om naar te kijken. Maar ook hier geldt: overdaad schaadt. En het moet geen chaos worden: de spelers moeten vooraf weten waar ze heen bewegen, dat moet geen toeval of improvisatie zijn. Ook dit heeft De Zwarte Weduwe goed voor elkaar.

Ik had dus zowel een leuke als een nuttige avond!

24 juni 2017
Het Paradijs, Den Haag

Eerder zag ik van De Zwarte Weduwe Tartuffe en Festen, en daardoor ben ik fan van dit gezelschap. Sinds ik contacten heb opgedaan in het Haagse amateurtoneel heb ik de nodige niet-professionele voorstellingen gezien en ik vind dat die van De Zwarte Weduwe tot de beste behoren.

Don Juan gaat over een opportunistische moraalloze genotzoeker, die heel open en eerlijk is over zijn bedoelingen: zo veel mogelijk vrouwen veroveren. Tegenover hem staan types die zich voordoen als fatsoenlijk, met hoogstaande principes en moreel boven hem verheven. Maar in feite zijn ze net zo opportunistisch als hij in hun zucht naar geld en status, alleen zijn ze daar allesbehalve eerlijk over.

In Don Juan herkende ik typische Zwarte Weduwe kenmerken. Het licht en de vormgeving waren weer prima verzorgd. Op een speelse manier waren er muziek, dans en karaoke in verwerkt, wat het geheel afwisselend maakte. En een aantal acteurs vond ik goed spelen. Maar dit keer was de voorstelling in mijn ogen een beetje uit balans.

Het stuk is komisch met een zwart randje. Dat vraagt wat mij betreft om subtiele humor en subtiel spel. Een aantal rollen bood dat ook. Maar andere personages waren ontzettend kluchtig (overdreven, luidruchtig, zonder enige subtiliteit en op geen enkele manier geloofwaardig) en dat stoorde mij. Hierbij moet ik aantekenen dat ik allergisch ben voor kluchten, dus misschien ben ik wat overgevoelig op dit punt. Gelukkig waren de hoofdrollen van Marten van der Meijden en Mervyn Spoel uitstekend en had ik alleen wat moeite met enkele bijrollen.

Alles overziend vond ik het een leuke voorstelling, maar niet zo goed als Tartuffe en Festen. Ook voor een weduwe geldt dat adel verplicht en dat prestaties uit het verleden verwachtingen scheppen voor de toekomst 😉

23 juni 2016
Theater Merlijn, Den Haag

Enkele jaren zag ik van deze amateurtheatergroep een feestelijke Tartuffe. Nu waagden ze zich dapper aan Festen en dat was ook een feestje.

Het verhaal van Festen is waarschijnlijk wel bekend. Een familie viert de verjaardag van de vader met een etentje. In de loop van de feestelijke maaltijd komen duistere familiegeheimen naar boven over zaken als incest en zelfmoord. Of zijn het geen geheimen en wist iedereen ervan maar deden ze alsof er niets aan de hand was? In elk geval knettert het van de onderlinge spanningen.

http://dezwarteweduwe.nl/

De Zwarte Weduwe heeft een knappe bewerking van het verhaal gemaakt. Een subtiele dosis humor doorbreekt af en toe de beklemming. Er wordt goed en vrijmoedig geacteerd en de vormgeving is prachtig. De voorstelling staat wat mij betreft als een huis, ik was geen moment afgeleid. Het was interessant om te zien hoe een hoofdrolspeelster bijna zonder tekst zeer indringend aanwezig was. Ik vond het een amateurproductie op hoog niveau, een feest om naar te kijken. Bravo!

21-6-14
Theater Merlijn, Den Haag

Genoten van Tartuffe door @DeZwarteWeduwe

Vanavond zag ik in het Haagse theater Merlijn de voorstelling Tartuffe, een maatschappijkritisch stuk van Molière. Het gaat over een schijnheilige intrigant die de familie waar hij te gast is ontwricht en tegen elkaar op zet.

Theatergroep De Zwarte Weduwe verpakte de serieuze boodschap in een kleurrijk en humoristisch spektakel. Zonder uitzondering speelden de acteurs hun rol met verve. Vaak zie je bij amateurvoorstellingen dat er één of twee zwakke schakels in zitten die de voorstelling geen goed doen, maar dat was hier niet het geval. Alle spelers acteerden met gedoseerde overdrijving, waardoor het nooit plat of kluchtig werd.

Er zaten veel geestige regie-vondsten in het stuk, die vaak erg komisch werkten. De verwikkelingen, de kolder en de onderliggende ernst lieten genoeg over aan de verbeelding en de interpretatie van het publiek, maar lieten de toeschouwers niet met raadsels achter. Kortom: de voorstelling was in alle opzichten in balans en was zeer geslaagd.