Hadewych Minis

All posts tagged Hadewych Minis

15 juli 2018
Westbroekpark, Den Haag

Ik houd van serieus theater. Van zware kost. Van artiesten die een boodschap hebben. Maar naar de Parade ga ik voor een lollige avond. Met veel humor, die best een beetje flauw mag zijn. Met acts die een beetje ‘over the top’ zijn. Daar probeer ik mijn programma voor de avond op in te richten.

Vanavond begon ik met het Lucky Foundation Televisiegala door Sander van de Pavert (en Ron Fresen). Ik ben een fan van zijn LuckyTV filmpjes. En het idee om een persiflage te maken op televisieshows waarin bekende Nederlanders zich inzetten voor goede doelen leek mij leuk. Maar in de praktijk vond ik één grappig idee voor een voorstelling van een half uur toch een beetje weinig.

Veel meer grappen en vaart zaten er in Macbethical van Idiotorisch Gestoord. Een snelle, creatieve, bij vlagen hilarische bewerking van het bekende stuk van Shakespeare. Met kilts, hallucinerende wortels, fake news, K3, heksen, moorden en andere onzin. En met bloopers als toegift.

In Minis Plus vertelde Hadewych Minis persoonlijke verhalen en zong ze persoonlijke liedjes over hoe ze zichzelf ziet als vrouw en hoe ze het ervaart om moeder te zijn. Het persoonlijke sprak mij meer aan dan de boodschap, die wat mij betreft wat te veel nadruk kreeg, zeker omdat in deze tijd niemand het ermee oneens kan zijn.

Ik sloot af met Close To You (De Carpenters) door Stephanie, Lowie & Wart. Ook deze voorstelling leunde op één vondst: een moddervette parodie op een foute Amerikaanse talkshow met een foute host die er alleen maar op uit is al het leed uit zijn gasten te persen ter meerdere eer en glorie van zichzelf. Die gasten zijn in dit geval Richard en Karen Carpenter. Ook hier: een leuk gegeven, maar een beetje mager uitgewerkt.

Het is altijd leuk om een avond op de Parade rond te lopen, helemaal als het zulk mooi weer is. Ik had dus best een aardige avond. Maar ik hoop dat ik donderdag, als ik nog een keer ga, iets enthousiaster ben over wat ik gezien heb. Wordt vervolgd.

11-7-2015
Concertgebouw, Amsterdam

Met mijn vaste Amsterdamse theaterscharrel (in de netste, strikt culturele betekenis van het woord) at ik vanavond een smakelijk diner in de fraaie, heerlijk gekoelde Spiegelzaal van het Concertgebouw. Daarna gingen we naar de prachtige en al even heerlijk gekoelde Grote Zaal voor het concert Classics at the Movies.

Ik luister weinig naar klassieke muziek, bezoek zelden of nooit klassieke concerten en ben allesbehalve een kenner: melodieën komen mij vaak nog wel bekend voor, maar ik weet nooit wie de componist is en ik kan Bach niet van Mozart of Beethoven onderscheiden. In dit concert speelde de Philharmonie Zuidnederland bekende klassieke stukken die gebruikt zijn in bekende films. Dat leek me wel iets voor mij en dat was het ook.

Van West Side Story tot Out of Africa en van 2001 A Space Odyssey tot Shrek: er kwam een bonte verzameling filmmuziekstukken voorbij. En zo’n podium vol muzikanten, dat heeft wel iets. Hadewych Minis, van wie ik altijd vind dat ze een klassieke uitstraling heeft en die dus goed in het geheel paste, presenteerde de avond. Ze kondigde aan en lichtte toe – met aanstekelijke begeestering. Haar enige foutje was dat ze de Onedin Line niet kende, maar dat vergeef ik haar.

19-10-14
Diligentia, Den Haag

Fijn zondagnamiddagtheaterconcert van @Hademini in @Diligentia

Het blijft voor mij, ook na vele jaren veelvuldig theaterbezoek, soms onverklaarbaar waarom een voorstelling weinig publiek trekt. Als het gaat om iets onbekends, experimenteels en ondoorgrondelijks, dan kan ik het begrijpen. Maar een voorstelling met een ‘bekende naam’ erin, van gerespecteerde kwaliteit, met de nodige media-aandacht, dan snap ik het niet.

Het blijft voor mij een bijzonder verhaal. Je bent een succesvol en veelgevraagd actrice. Je komt tot de conclusie dat je hart, nog meer dan bij acteren ligt bij muziek maken. Je zet je acteerwerk op een laag pitje en kiest voor de muziek. Dit onder het motto “I don’t want to survive, I want to live!” Je schrijft je eigen nummers (zowel tekst als melodie) en bent ook hierin succesvol.

En zo zag ik vandaag Hadewych Minis met een zondagnamiddagtheaterconcert in een hooguit halfvol Diligentia. Ik vind dat ze met haar kleding, houding en manier van bewegen, met haar hele verschijning altijd stijl en klasse uitstraalt. Dat doet ze ook als ze zwanger en met een basgitaar op het podium staat. Het programma is gebaseerd op haar eerste twee albums (‘Hadewych Minis’ en ‘The Truth And Nothing But The Truth’). Ze maakt geen doorsnee-pop die je meteen meezingt. Maar haar liedjes ‘pakken’ je wel. Sommige zijn rustig en ingetogen, andere zijn stevig en rauw. Elk nummer heeft een eigen sfeer, maar wat ze gemeen hebben is haar karakteristieke stemgeluid.

Hopelijk moet Den Haag alleen even wennen aan zondagmiddagconcerten en wordt dit een mooie traditie in Diligentia en PePijn. Ik vond dit in elk geval een heel geslaagde, veelbelovende start.

4-5-14
Carré, Amsterdam

Indrukwekkend @TheaterNadeDam door @HadeMini en gasten in @TheaterCarre

Voor het eerst van mijn leven was ik op 4 mei om 20:00 uur bij de plechtigheid op de Dam. Goed om een keer mee te maken, maar veel indrukwekkender vond ik het Theater Na de Dam in Koninklijk Theater Carré.

Hadewych Minis verzorgde daar een avond in het teken van herdenken. Als rode draad las ze een brief voor van een moeder aan haar zoon. De moeder schreef vanuit een door de Duitsers gecreëerd Joods ghetto in een Russische stad. In de wetenschap dat ze het niet zou overleven beschreef ze indringend hoe een bevolkingsgroep letterlijk en figuurlijk apart werd gezet. Het publiek in de zaal was zo mogelijk nog stiller dan op de Dam.

Tussen het voorlezen door zong Hadewych, prachtig begeleid door pianist Mike Boddé, violist Ro Krauss, gitarist Wouter Planteijdt, accordeonist Oleg Fateev, haar eigen moeder Trudy Straus op de viola da gamba en het ZO! Gospel Choir een aantal toepasselijke nummers. Ook deze maakten veel indruk.

Het was een sobere maar intense voorstelling. Zonde dat deze slechts eenmalig was: meer mensen zouden ervan moeten kunnen genieten zoals Carré dat vanavond deed!

Tot slot nog wat casual namedropping: na afloop zag ik in de foyer o.a. Carolien Borgers, Arjen Lubach en Tim Kamps. En volgens Twitter waren ook bijv. Wende Snijders , Renee Fokker, Liesbeth Staats, Maarten van der Weijden, Femke Heemskerk en Ron Fresen aanwezig. Ik meld dit natuurlijk niet om interessant te doen, maar om te laten zien tot wat voor uitgelezen, intelligent en smaakvol publiek wij behoorden 😉

27-2-14
Koninklijke Schouwburg

Welkom in het Bos door @OrkaterMexHond was een bijzondere voorstelling in de @KSDenHaag met o.a. @Hadedmini

Vanavond zag ik Welkom in het Bos, een merkwaardig, raadselachtig sprookje van Alex van Warmerdam en Orkater/Mexicaanse Hond.

Tiny Bertels en Hadewych Minis spelen twee vrouwen (vriendinnen?) die door het bos dwalen. Waarom? Op de vlucht voor iets? Op weg naar iets? In twee dagen en twee nachten ontmoeten ze in het bos allerlei rare snuiters, vreemde snoeshanen en gekke types, alle gespeeld door Pierre Bokma. Het feit dat de acteurs met dodelijke ernst de meest kolderieke scènes spelen, maakt het geheel nog vervreemdender.

Meestal zie je dat een toneelstuk een aanloop neemt naar het einde, maar in dit geval was het voor mij een verrassing dat het ineens was afgelopen. Dat past eigenlijk wel bij een onbegrijpelijk stuk.

Het gaat in deze voorstelling volgens mij dan ook niet om een verhaal dat je kan begrijpen, maar om de indrukken die je meekrijgt. Dat betekent dat elke toeschouwer er zijn eigen betekenis aan kan geven. Wat ik zelf uit het stuk haalde is dat dingen en mensen vaak anders blijken te zijn dat je aanvankelijk denkt (een faun blijkt een boer te zijn, of toch een huisarts?); je moet dus niet te snel conclusies trekken of oordelen vellen.

1-11-2013
Stadsschouwburg Amsterdam

Laat terug in Den Haag na een lange culturele avond in Amsterdam. Van 19:30 tot 23:00 uur een voorstelling van Toneelgroep Amsterdam die van de eerste tot de laatste minuut mijn aandacht vasthield. En tot slot een nagesprek met enkele acteurs, die vertelden over (het spelen van) de voorstelling.

Vóór de pauze speelden drie koppels acteurs op drie locaties drie scènes uit één huwelijk. Een ogenschijnlijk goed huwelijk waarin echter de vertrouwdheid omslaat in sleur. Waarin door het voortdurend rekening houden met de verwachtingen van anderen (de omgeving in het algemeen en moeders in het bijzonder) de spontaniteit plaats maakt voor verplichtingen. Waarin naast liefde en genegenheid ook walging en haat ontstaan. Na de pauze speelden de zes acteurs gezamenlijk een enorme ruzie, die in drievoud knalde en vonkte. Na hun ruzie en hun scheiding sloten ze vrede. Kernvraag van het stuk: kan je een relatie in stand houden als je altijd eerlijk tegen elkaar bent?

Het is lastiger dan ik vooraf had gedacht om mijn recensies te schrijven op een manier waar ik tevreden over ben. Toneel is een ervaring, iedereen ervaart het op zijn eigen manier. Ik wil dus mijn persoonlijke ervaring en mijn individuele beleving verwoorden, maar ik merk dat ik in mijn eigen ogen vaak heel dichtbij pretentieus gebazel kom. Toch vind ik het leuk om te proberen mijn mening over wat ik heb gezien te formuleren, dus ik ga er nog even mee door.

Mede doordat je als publiek heel dicht op de scènes zit, komt het stuk direct bij je ‘binnen’. Vóór de pauze schuift het publiek na elke scène door naar de volgende scène. Ik vond die constructie, waarbij dus drie koppels acteurs hetzelfde stel spelen, goed werken. Het enige nadeel was dat je voortdurend op de achtergrond de andere twee scènes hoorde, die tegelijkertijd gespeeld werden. Dat maakte het soms wat rumoerig. (Ik hoop dat het logistieke concept duidelijk is …)

Ik vond de vrouwen (Suzanne Grotenhuis, Janni Goslinga en Hadewych Minis) sterker en meeslepender dan de mannen (Alwyn Pulinckx, Hugo Koolschijn en Roeland Fernhout). Vooral Janni Goslinga en Hadewych Minis vond ik erg goed. Hadewych Minis is tegenwoordig voornamelijk actief als muzikante/zangeres en als filmactrice en dat is een gemis voor het toneel. Met haar enorm sprekende ogen en haar gezicht kan ze veel emotie uitstralen en ook binnen een fractie van een seconde wisselen van emotie. En met wat een oerkracht maakt ze ruzie!

Door de intensiteit van de voorstelling zal deze nog wel even in mijn hoofd blijven rondwaren.

Tot slot nog twee hoogtepuntjes: de mooie woordvondsten moederachtervolgingswaan en gevoelsanalfabetisme.