Hans Kesting

All posts tagged Hans Kesting

15 juni 2018
Koninklijk Theater Carré

Wow! Wat een bijzondere, indrukwekkende, meeslepende theaterervaring. Zes uur lang acteergeweld en veel meer. Zo veel geweldige acteurs zie je zelden op één podium.

Het publiek kan tijdens de voorstelling vrij rondlopen in de zaal en op het podium. Daar kan je ook een plekje zoeken om bovenop het spel te zitten. De grime vindt plaats op het podium en daar zijn ook hapjes en drankjes te koop. De ombouw van het decor tussen de verschillende scènes gebeurt met open doek. Te midden van al die bedrijvigheid acteren de acteurs. Het klinkt misschien erg rommelig, maar het is allemaal erg organisch en vanzelfsprekend, het is zeker niet storend. En het is volgens mij behoorlijk uniek.

Romeinse Tragedies bestaat uit drie stukken van Shakespeare over drie Romeinse helden: Coriolanus, Julius Caesar en Marcus Antonius. Ze overleven alle drie hun eigen stuk niet en er vallen nog wel meer doden; het zijn dus met recht tragedies.

Shakespeare betekent: prachtige, sprankelende taal. Over grote, tijdloze thema’s als liefde en dood, trouw en verraad, waarheid en bedrog. Maar ook meer specifieke onderwerpen die in onze tijd heel actueel zijn. Kan je belangrijke besluiten beter laten nemen door de democratische meerderheid van het volk, dat wispelturig is en zich makkelijk laat bespelen en (mis)leiden, of door een verstandige elite die zichzelf verstandiger acht dan het volk? Hoe komt het toch dat hoogwaardigheidsbekleders besluiten vaak baseren op trots, koppigheid, woede, afgunst en eigen belang, verhuld onder een mantel van algemeen belang, fatsoen en rechtvaardigheid?

Foto Jan Versweyveld

De hoogtepunten van de avond waren voor mij de toespraak van Hans Kesting als Marcus Antonius (“Vrienden, Romeinen, landgenoten, leen mij uw oor”) en het wanhopige, hartverscheurende verdriet van Chris Nietveld als Cleopatra. Maar eigenlijk was het één lang hoogtepunt van zes uur. En het nagenieten duurt waarschijnlijk nog langer.

Toneelgroep Amsterdam speelde deze voorstelling voor het eerst in 2007. Dit weekend doen ze het voor de allerlaatste keer. Dus grijp je kans om deze unieke ervaring te ondergaan!

Regie: Ivo van Hove
Met o.a. Gijs Scholten van Aschat, Hans Kesting, Chris Nietvelt, Eelco Smits, Jani Goslinga, Maria Kraakman. Marieke Heebink, Hélène Devos.

Regisseur Robert Icke maakt bij Toneelgroep Amsterdam een eigentijdse, vrije bewerking van deze Griekse tragedie en vertaalt het verhaal naar het heden. De centrale vraag van deze versie is volgens mij: moet je altijd de waarheid willen kennen  of is het soms beter niet alles te weten?

Oedipus is de leider van het land. Hij is eigenwijs en arrogant. Dwingend naar zijn omgeving. Hij wil iets betekenen. Dingen veranderen. Verbeteren. En hij is geobsedeerd door de waarheid. Hij wil geen liegende politicus zijn.

Zijn vrouw Iokaste is ooit getrouwd geweest met een eerdere leider, Laios. Hij is op een onduidelijke manier om het leven gekomen. In de verkiezingstijd heeft Oedipus beloofd uit te zoeken wat er gebeurd is. Als een waarzegger hem vertelt dat hij zijn vader heeft vermoord en met zijn moeder naar bed is geweest, ervaart hij dat als onzin. Maar het blijft aan hem knagen en bovendien wil hij zich aan zijn belofte houden. Hij gaat dus op onderzoek.

Oedipus ontdekt dat het dodelijke slachtoffer dat viel bij het auto-ongeluk dat hij als jongeling veroorzaakte Laios moet zijn geweest. Iokaste vertelt dat ze met Laios een zoon heeft gekregen, die hij haar meteen na de geboorte heeft afgenomen. Zijn moeder onthult dat zij en zijn vader niet zijn biologische ouders zijn. Ze hebben hem gevonden op de plaats waar het kind van Iokaste en Laios blijkt te zijn achtergelaten. Iokaste en Laios zijn dus de ouders van Oedipus, waarmee de beweringen van de waarzegger toch waar zijn: Oedipus heeft zijn vader Laios gedood en met zijn moeder Iokaste geslapen. Iokaste en Oedipus kunnen deze waarheid niet onder ogen zien en zoals het een drama betaamt eindigt het stuk dramatisch.

Hans Kesting als Oedipus en Marieke Heebink als Iokaste spelen indringende hoofdrollen. Verder met Aus Greidanus jr., Frieda Pittoors, Hélène Devos, Fred Goessens, Violet Braeckman, Hugo Koolschijn, Harm Duco Schut,  Josha Stradowski.

9 februari 2018
Stadsschouwburg Amsterdam

Ik heb al heel wat familiedrama’s gezien. Met beschadigde mensen, mislukte levens en veel geestelijke en emotionele ellende. Maar nog nooit zag ik een zo depressief stuk als vanavond, zonder een sprankje hoop of verlichting. In Ibsen Huis is de pater familias, een beroemd architect, zo egocentrisch en verdorven dat hij drie generaties volledig en reddeloos vernietigt, inclusief zichzelf. Het verhaal gaat over het bouwen van huizen, het verbouwen van herinneringen, het oprichten van muren om trauma’s en het instorten van mensenlevens. Over verloren zielen en verschroeide aarde.

Zoals vaker bij TGA is het decor weer heel bijzonder. Dit keer is het een huis dat voortdurend ronddraait. De acteurs spelen hun scènes in de diverse kamers van het huis. Het verhaal is niet chronologisch maar springt heen en weer in de tijd. De acteurs spelen verschillende rollen, maar verschillende acteurs spelen ook samen één rol (het jonge personage en het personage dat twintig of dertig jaar ouder is). Soms is dit heel even verwarrend (wie was dat ook al weer?) maar over het algemeen werkt het goed.

De indrukwekkende cast levert geweldig acteerwerk. Met voor mij dit keer als topper Janni Goslinga. In haar Caroline meende ik het ongrijpbare van Hilde Wangel uit Solness te herkennen.

foto: @ jan versweyveld

Het vaste vrijdagse nagesprek was heel interessant. Maria Kraakman en Maarten Heijmans vertelden hoe het stuk tot stand is gekomen. Regisseur Simon Stone schreef de tekst op basis van zes stukken van Ibsen. Daar ontleende hij de personages en de thematiek aan. Van een personage uit het ene stuk maakte hij de broer van een karakter uit een ander stuk. Het schrijven deed hij tijdens de repetities; toen ze begonnen was er nog nauwelijks tekst. Maria Kraakman gaf nog een mooie omschrijving van acteren. Je kunt niet elke avond de emoties van je personages doorleven. Je doet alsof, maar wel zo echt mogelijk.

Met: Hans Kesting, Maria Kraakman, Janni Goslinga, Maarten Heijmans, Bart Slegers, Aus Greidanus jr., Celia Nufaar, Claire Bender, Eva Heijen, Bart Klever, David Roos.

12-11-2015
Rotterdamse Schouwburg

Een jaar geleden zag ik deze voorstelling al eens. Hij zit zo vol inhoud en geweldig acteerwerk dat ik graag nog een keer ging kijken.

Volgens de website van Toneelgroep Amsterdam is The Fountainhead van Ayn Rand, geschreven in 1943, een ideeënroman. Volgens Rand zelf is het thema “de strijd tussen individualisme en collectivisme, niet in de politieke arena maar in de ziel van de mens.”

The Fountainhead is het verslag van de ontwikkeling twee jonge architecten. Ze beginnen idealistisch en vol passie voor de schoonheid van vormen en lijnen. De één is matig getalenteerd en zwicht voor geld en roem. Hij sluit daartoe steeds meer commerciële compromissen. De ander is briljant maar blijft rechtlijnig, eigenzinnige, hooghartig en principieel, waardoor hij nauwelijks meer kansen krijgt. Ze bereiken beide, op hun eigen manier, grote hoogten, Maar aan het eind zijn ze allebei op hun eigen manier verslagen door het leven.

Over het verhaal is niet zo heel veel te zeggen. Er is een intrigant die steeds nadrukkelijker de gebeurtenissen stuurt. Er is een machtige tycoon met een enorm zakelijk imperium die ten onder gaat aan z’n eigen grootheidswaan. Er zijn verwikkelingen met vrouwen: een lieve, ongecompliceerde vrouw die aan de kant geschoven wordt en een mysterieuze femme fatale met een vreemde, schadelijke verhouding tot mannen (“Ik wil volmaaktheid of ik wil niets”).
De personages zijn op zoek naar liefde, geluk en zelfrespect. Maar ze vinden haat, ambitie en machtswellust, die hen stuk voor tuk vernietigen. Maar het stuk draait om de strijd tussen twee ideeën over kunst, over de zin van het scheppen: voor maker, voor de samenleving, voor de mensheid.

Hoewel hij zonder enige twijfel totaal overtuigd van zijn eigen gelijk, had ik lange tijd sympathie voor de integere kunstenaar. Die verdween tijdens zijn huiveringwekkende slotspeech waarin hij het mensdom verdeelt in scheppers en parasieten die leven van de creaties van anderen. Hij kiest voor het absolute egocentrisme: “Ik ben een mens dat niet leeft voor een ander.”

Tot slot nog iets over enkele acteurs.
Ten opzichte van vorig jaar had Janni Goslinga de rol overgenomen van Tamar van den Dop. Ik vond dat een verbetering. Niet omdat ze beter acteert, maar omdat ze op een of andere manier beter bij de rol past.
Ik meende me te herinneren dat Hans Kesting ook meespeelde. Maar hij was nergens te bekennen, dus ik dacht dat ik in de war was met een ander stuk. Tot hij na de pauze ineens ten tonele verscheen. En hoe: ik ken geen acteur die op het podium zo krachtig overkomt.
Halina Reijn speelt een prachtige rol als zoekende verleidster. Ik ben elke keer weer geïmponeerd over de volledige fysieke en emotionele overgave waarmee zij zich in haar rollen stort.
En Ramsey Nasr is fenomenaal als de monomane kunstenaar die in gevecht is met de wereld en die uiteindelijk behoorlijk enge denkbeelden blijkt te hebben.
Verder speelden mee: Aus Greidanus Jr., Frieda Pittoors, Hugo Koolschijn, Bart Slegers en Robert de Hoog.

17-6-2015
Stadsschouwburg Amsterdam

Opnieuw smolt Toneelgroep Amsterdam drie Shakespeare-stukken samen tot één geheel. Na het spectaculaire Romeinse Tragedies was Kings of War misschien wat minder spectaculair, maar net zo enerverend. Het ging dit keer over drie Engelse koningen die elk hun eigen oorlog voerden.

Wat een taaltovenaar is Shakespeare toch! Vierenhalf uur een onafgebroken stroom woorden, woorden, woorden waarbij elk woord sprankelt of spartelt: het was vierenhalf uur boeiend. Het stuk beschrijft hoe dun de menselijke buitenkant van beschaving, deugd, naastenliefde, vroomheid en goede bedoelingen is. En hoe sterk de onderliggende driften als als roem, eer, lust en macht zijn.

Er was weer een fraai decor met vernuftige technische pracht en praal. Er was levende muziek door een wonderlijke combinatie van enkele blazers en een opera-achtige zanger. Acteurs als Hugo Koolschijn, Bart Slegers en Robert de Hoog speelden diverse grote en minder grote bijrollen. Chris Nietvelt, Janni Goslinga en Hélène Devos verzorgden prachtige vrouwenrollen. En tot mijn verrassing was er ook een kleine rol voor Kitty Courbois. Maar de hoofdpersonages waren natuurlijk de drie koningen.

Ramsey Nasr speelde Henry V als een denker die worstelt met zijn verantwoordelijkheden. En die vertederend onbeholpen is als hij een vrouw probeert te versieren. Zijn oorlog voert hij tegen Frankrijk.

Eelco Smits is Henry VI: te jong om koning te zijn, een angsthaas die geen daden durft te stellen en geen besluiten durft te nemen. Zijn oorlog strijdt hij met zichzelf: hij wil wel een goede leider zijn, maar hij kan het niet.

Hans Kesting speelt een glansrol als Richard III: de grootste schurk aller tijden, afstotelijk van lichaam en geest. Zonder enige scrupule en met satanisch genoegen ruimt hij iedereen uit de weg die tussen hem en zijn doelen staat. Zijn oorlog gaat dus tegen zijn omgeving, waar altijd de kans bestaat op verraad. Want aan de top is het een slangenkuil die bol staat van complotten en moorden.

Ik zat op een meter afstand van het podium. Als de acteurs bij mij in de buurt kwamen, kon ik van heel dichtbij zien hoe ze zich zeer geconcentreerd overgaven aan hun rollen. Mooi om te zien; het is een bijzonder vak.

Na het schrijven van deze ‘recensie’ resteert er een kort nachtje, maar dat was de voorstelling zeker waard!

8-5-2015
Stadsschouwburg Amsterdam

Vanavond ging ik weer eens naar Amsterdam voor een reprise van een veelgeprezen stuk van TGA. Dit keer ging het om Othello. Een stuk van Shakespeare betekent opletten geblazen: elk woord verdient aandacht. Maar de acteurs zorgden er wel voor dat mijn aandacht niet verslapte.

Roeland Fernhout speelt meesterlijk de super-intrigant Jago. Subtiel plant hij bij Othello een zaadje twijfel aan zijn Desdemona: “Ik heb geen enkel bewijs en waarschijnlijk vergis ik me, dus besteed hier vooral geen aandacht aan, maar zou het kunnen dat het lijkt of ze ontrouw is?” Jago bespeelt iedereen om zijn doel te bereiken. Met veel zorg kweekt hij het zaadje twijfel op tot een enorme jaloezie.
Hans Kesting is Othello. Je krijgt haast medelijden met hem als je ziet hoe zijn verstand en zijn liefde worden overwoekerd door een alles vernietigende woede.
Hélène Devos kende ik tot nu toe van diverse kleinere rollen. Vanavond speelde ze een hoofdrol als Desdemona. Ze was breekbaar als altijd, maar nu tegelijk ook heel krachtig. Ze is de onschuld zelve en gaat ten onder aan valse beschuldigingen. Haar onmacht wordt prachtig gespeeld.

Het stuk mondt uit in een onvermijdelijke, huiveringwekkend mooie apotheose waarin Devos, Kesting en Janni Goslinga (als Emilia, de vrouw van Jago, die zijn intriges eindelijk doorziet) voor intens vuurwerk zorgen.

Kortom: het was het retourtje Den Haag – Amsterdam weer waard. Dit is mijn mening en daar zult u het mee moeten doen.

20-9-14
Stadsschouwburg Amsterdam

Wow! Toneelgroep Amsterdam maakt geen toneelstukken, maar creëert ervaringen. Vanavond mocht ik The Fountainhead ervaren. Dit stuk bevat veel diepe gedachten en als het dan vier uur duurt, bestaat al snel het gevaar dat je als kijker afhaakt bij alle theorieën en filosofieën. Maar dankzij een prachtige enscenering (met o.a. beeldprojecties, live muziek en de levensechte instorting van een gebouw op het podium) en natuurlijk sterk acteerwerk was het een meeslepend verhaal.

De twee hoofdpersonen gaan tot het uiterste in hun streven naar integriteit, schoonheid, zuiverheid, onafhankelijkheid. Andere personages roepen de vraag op of je je in je streven naar idealen niet een beetje moet aanpassen, zowel om sociaal verkeer mogelijk te houden als om iets van je idealen te bereiken. Maar hoe ver kan je je aanpassen zonder jezelf en je idealen te verliezen?

Ramsey Nasr is een architect die niets anders wil maken dan volmaakte gebouwen. Doordat hij geen enkel compromis wil sluiten, kan hij zijn talent niet ontplooien en loopt zijn carrière vast. Nasr speelt deze bevlogen schepper met verve. Hij bracht mij voortdurend aan het twijfelen: heeft iemand met veel creatief talent het recht om zo arrogant en eigenwijs te zijn dat hij naar niemand luistert, of heeft niemand de wijsheid in pacht en zouden ook scheppers zich iets gelegen moeten laten liggen aan hun omgeving en aan de samenleving? Met zijn geweldige slotmonoloog roept hij opnieuw en met extra nadruk deze vraag op. Die monoloog zou ik graag nog een paar keer willen herlezen om er nog beter over na te kunnen denken.

Halina Reijn streeft naar perfectie in zichzelf. Ze eist van zichzelf diepe gevoelens en vooral diepe liefde. “Ik wil volmaaktheid, of ik wil niets”, zegt haar karakter. En omdat ze niet aan haar eigen eisen voldoet, straft ze zichzelf door zich te gronde te richten. Dat doet dit personage met trotse volledige overgave en dat is precies wat ik altijd bewonder in het acteren van Reijn.

Tegenover deze hoofdpersonen staan personages die er wel voor kiezen zich aan te passen: om succes, macht, aanzien of waardering te verwerven. Eén van hen, Hans Kesting, begint als machtsbeluste opportunist. Wanneer hij kiest voor een ideaal, glippen zijn rijkdom en macht hem door de vingers.

Ik ben er nog niet uit wat mijn standpunt is over de alwetende schepper van kunst en zijn verantwoordelijkheid jegens de maatschappij. Maar ik weet wel dat het opnieuw een indringende toneelervaring was.

13-9-14
Stadsschouwburg Amsterdam

Vanavond zag ik eindelijk een voorstelling die al jarenlang op mijn verlanglijstje stond: Angels in America van Toneelgroep Amsterdam.

Ik zou kunnen vertellen dat dit stuk gaat over Amerika in de jaren tachtig, religie en onverdraagzaamheid, homoseksualiteit en AIDS, menselijke verbindingen en het menselijk tekort. Maar eigenlijk is dat niet zo relevant.

Waar het om gaat is dat deze prachtige voorstelling een feest van acteertalent is. Ik vond de cast van Eelco Smits, Fedja van Huêt, Roeland Fernhout, Hélène Devos, Marieke Heebink, Marwan Kenzari en Alwin Pulinckx stuk voor stuk zeer overtuigend spelen. Met nauwelijks een decor of rekwisieten suggereren ze veel. Een speciale vermelding krijgt Hans Kesting. Zijn vertolking van de teloorgang van een gewetenloze opportunist vond ik grandioos.

Dankzij het geweldige acteerwerk zal deze ‘Angels in America’ mij nog wel een poosje bijblijven.

18-3-14
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Wat zijn @HalinaReijn, @GijsSchltenvAs en Hans Kesting van @TGAmsterdam toch geweldige acteurs!

Dantons Dood gaat over de ontsporing van de Franse Revolutie. Twee leiders van de revolutie komen tegenover elkaar te staan over hoe het verder moet.

Robespierre is absoluut en rechtlijnig. Hij wil streng zijn tegen elke ondeugd, terreur gebruiken om rechtvaardigheid te bereiken. De wet is de wil van het volk, maar hoe weet het volk wat het zou moeten willen? Door iedereen die niet feilloos is te doden, denkt Robespierre een nieuwe, deugdzame mens te creëren die wil wat hij volgens Robespierre moet willen.

Danton is gematigder, kent begrip en twijfel. Robespierre besluit dat Danton moet sterven. En zoals dat vaker gaat met revoluties komt ook Robespierre ten slotte aan zijn einde.

Het is een lang stuk met veel tekst: filosofische discussies over grote ideeën en idealen. Dat klinkt misschien niet erg boeiend of zelfs saai, maar het verveelt geen moment, dankzij de fantastische hoofdrolspelers die hun karakters met veel kracht en overtuiging van het podium laten spatten. Gijs Scholten van Aschat als Robespierre, Hans Kesting als Danton en Halina Reijn als diverse vrouwen (en niet te vergeten de kleine bijrol van Benny Claessens als de beul met zijn adembenemende, ingetogen lofzang op de guillotine) maken van Dantons Dood een genot om naar te kijken.

Door de jaren heen heb ik gemerkt dat mijn waardering voor een toneelstuk vooral afhangt van het acteerwerk. Soms kan ook de vormgeving van het stuk een bijdrage leveren. Het taalgebruik kan een factor zijn. Het minst belangrijk zijn voor mij het thema en de inhoud van het stuk. Ik kies dus vooral voor topacteurs en dan zit je bij Toneelgroep Amsterdam altijd goed. Acteurs als Reijn, Scholten van Aschat en Kesting hebben zoveel talent dat ze volgens mij zelfs het telefoonboek meeslepend zouden kunnen brengen.

Een aardige vondst was dat aan het slot van de voorstelling een bonte stoet Hagenaars en Hagenezen het toneel op kwam. In het kader van het project De Oversteek blijven ze in de Schouwburg overnachten en gaan morgen gezamenlijk stemmen om de wil van het volk te uiten.

22-12-13
Stadsschouwburg, Amsterdam

Romeinse Tragedies van Toneelgroep Amsterdam was een adembenemende voorstelling. Drie stukken van Shakespeare samengevoegd tot één onvergetelijke toneelervaring van zes uur.

Zoals gewoonlijk in veel stukken over de Romeinse oudheid ging et drie keer over de politieke en militaire elites die denken de waarheid en het absolute morele gelijk te hebben maar intussen elkaar en hun land te gronde richten. Verder was deze uitvoering allesbehalve gewoon.

Slagwerkers zorgen voor subtiele geluidseffecten als ondersteuning en voor donderend oorlogslawaai. Bij dat laatste werden ze ook nog ondersteund door stroboscopische lichteffecten. De grenzen tussen toneel, zaal, coulissen en foyers was vaag. De acteurs gingen soms de zaal in. De make-up vond plaats op het podium. Het publiek was welkom om banken en zitjes op het toneel, waar je bijna deel uitmaakte van een scène. Tijdens de voorstelling (er was zes uur lang geen pauze) kon je op het podium iets te eten en te drinken halen. Overal stonden grote beeldschermen, dus waar je ook zat, je kon het goed zien. Zelf zat ik toch het liefst in de zaal, omdat je daar het meeste direct kon zien en de beeldschermen het minst nodig had. Tot zover de ongewone vorm.

Buitengewoon waren ook sommige acteerprestaties. Het eerste stuk was Coriolanus. Het ging over een krijgsheer die gevraagd wordt om politicus te worden. Hij voelt daar niets voor want hij is geen liefhebber van democratie. Het volk zegt vandaag ja, morgen nee en overmorgen weer ja. Het is vatbaar voor populisme. Daar wil je je niet van afhankelijk maken. Dit klinkt toch best actueel? Deze nadelen van democratie bestaan nog steeds, maar wat is het alternatief? De acteerprestaties die mij het meest aanspraken waren die vaan Janni Goslinga en vooral de geweldige Gijs Scholten van Aschat, die geboren lijkt om Shakespeare te spelen.

Het tweede stuk was Julius Caesar. Hij was een bij het volk zeer populaire leider, die het slachtoffer werd van een complot van een aantal politici die zin populariteit zagen als een bedreiging. Hier was ik het meest onder de indruk van Roeland Fernhout en Hans Kesting, vooral in hun schijnheilige resp. oprechte grafredes voor de vermoorde Caesar.

Het derde en laatste stuk was Antonius en Cleopatra. Ook hierin weer veel gekonkel in de top van et Romeinse rijk. Maar dit keer vormde de passie tussen de Romeinse leider Antonius en de Egyptische koningin Cleopatra een extra dimensie. Uiteindelijk gaan ze beide ten onder. Opnieuw viel Hans Kesting mij op, maar vooral de fantastische rol van Chris Nietvelt. Het was imposant hoe zij de wanhoop voelbaar maakte van haar personage dat moest toezien hoe ze haar positie en haar geliefde verloor.

De voorstelling was van de eerste tot de laatste minuut boeiend, zonder een moment van verslapping of verveling. Het enige wat vervelend was, was het idee dat je misschien iets miste als je even snel een consumptie ging halen. Het was weer een prachtige voorstelling, zoals ik er de laatste tijd meer van Toneelgroep Amsterdam zag. Wat is dat toch een topgezelschap!