Ivo van Hove

All posts tagged Ivo van Hove

15 juni 2018
Koninklijk Theater Carré

Wow! Wat een bijzondere, indrukwekkende, meeslepende theaterervaring. Zes uur lang acteergeweld en veel meer. Zo veel geweldige acteurs zie je zelden op één podium.

Het publiek kan tijdens de voorstelling vrij rondlopen in de zaal en op het podium. Daar kan je ook een plekje zoeken om bovenop het spel te zitten. De grime vindt plaats op het podium en daar zijn ook hapjes en drankjes te koop. De ombouw van het decor tussen de verschillende scènes gebeurt met open doek. Te midden van al die bedrijvigheid acteren de acteurs. Het klinkt misschien erg rommelig, maar het is allemaal erg organisch en vanzelfsprekend, het is zeker niet storend. En het is volgens mij behoorlijk uniek.

Romeinse Tragedies bestaat uit drie stukken van Shakespeare over drie Romeinse helden: Coriolanus, Julius Caesar en Marcus Antonius. Ze overleven alle drie hun eigen stuk niet en er vallen nog wel meer doden; het zijn dus met recht tragedies.

Shakespeare betekent: prachtige, sprankelende taal. Over grote, tijdloze thema’s als liefde en dood, trouw en verraad, waarheid en bedrog. Maar ook meer specifieke onderwerpen die in onze tijd heel actueel zijn. Kan je belangrijke besluiten beter laten nemen door de democratische meerderheid van het volk, dat wispelturig is en zich makkelijk laat bespelen en (mis)leiden, of door een verstandige elite die zichzelf verstandiger acht dan het volk? Hoe komt het toch dat hoogwaardigheidsbekleders besluiten vaak baseren op trots, koppigheid, woede, afgunst en eigen belang, verhuld onder een mantel van algemeen belang, fatsoen en rechtvaardigheid?

Foto Jan Versweyveld

De hoogtepunten van de avond waren voor mij de toespraak van Hans Kesting als Marcus Antonius (“Vrienden, Romeinen, landgenoten, leen mij uw oor”) en het wanhopige, hartverscheurende verdriet van Chris Nietveld als Cleopatra. Maar eigenlijk was het één lang hoogtepunt van zes uur. En het nagenieten duurt waarschijnlijk nog langer.

Toneelgroep Amsterdam speelde deze voorstelling voor het eerst in 2007. Dit weekend doen ze het voor de allerlaatste keer. Dus grijp je kans om deze unieke ervaring te ondergaan!

Regie: Ivo van Hove
Met o.a. Gijs Scholten van Aschat, Hans Kesting, Chris Nietvelt, Eelco Smits, Jani Goslinga, Maria Kraakman. Marieke Heebink, Hélène Devos.

12 april 2018
Theater aan het Spui, Den Haag

Al een jaar of tien heeft Toneelgroep Amsterdam La voix humaine op het repertoire, een monoloog waarin Halina Reijn een vrouw speelt die wanhopig is omdat haar partner haar heeft verlaten. Ze belt hem en dat leidt tot een moeizaam gesprek. We zien en horen alleen haar, niet hem. Je kan alleen op basis van haar reacties gissen naar de antwoorden van de afwezige ex. Zij komt heel ongelukkig en labiel over, hij als een botte klootzak. Ik zag deze voorstelling twee keer.

Ramsey Nasr schreef en speelt met De andere stem zijn antwoord op La voix humaine. Nasr: “Het leek me een logische vraag: wat heeft die man aan de andere kant van de lijn te zeggen? Dit is het verhaal van twee mensen, verslaafd aan de ander, wetende dat ze nooit voor elkaar werden gemaakt.”

Dit keer zien en horen we de man en niet de vrouw. Hij is nog steeds niet erg sympathiek, ook niet tegenover zijn nieuwe vriendin, maar je krijgt er wel begrip voor dat hij met een zo verknipte vrouw niet kon leven. Hij is soms bikkelhard, maar tegelijk net zo gekwetst als zij. En hij kan haar niet loslaten. Uit bezorgdheid? Uit schuldgevoel? Of houdt hij toch nog van haar? Waarschijnlijk is het een combinatie.

Foto Jan Versweyveld

Ik vond De andere stem niet zo beklemmend als La voix humaine. Haar wanhoop is indringender dan zijn twijfel. Maar het was erg interessant om nu ook de andere kant van de medaille te zien, het andere perspectief. En om de andere stem te horen.