Jaap Spijkers

All posts tagged Jaap Spijkers

29 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Ik geloof dat ik zelden een zo volle, bonte, afwisselende voorstelling heb gezien als het onderwatersprookje Ondine.

Kosten noch moeiten zijn gespaard. Je komt ogen tekort. Dat begint al buiten de zaal. De hele schouwburg is in sprookjessfeer gebracht. Ook op het podium is heel veel te zien. Decordoeken, vijvers, een waterval, een walvis, plasticsoep, kostuums en pruiken. Een waternimf, een ridder, een visser, een prinses, een illusionist, een koning, een hofdame, een varkenshoedster, een hertogin en nog een hele stoet andere personages. Veel mooie beelden en af en toe een stukje mooie tekst. Het stuk is dramatisch en luchtig, poëtisch en luidruchtig, langzaam en snel, ingetogen en uitbundig, historisch en actueel, serieus en grappig.

foto Sanne Peper

De inhoud van het stuk vond ik wat minder rijk. Met een beetje goede wil kon ik er wel wat grote thema’s en tegenstellingen in vinden: mens en natuur, trouw en bedrog, waarheid en leugen, liefde en geluk. Maar een diep of ontroerend verhaal dat je bijblijft is het niet. Dat hoeft ook niet altijd. Er is niets mis met een avond goed gespeeld vermaak.

Over goed gespeeld gesproken: ik had nog nooit van Evgenia Brendes gehoord, maar zij draagt de voorstelling. Ze is wonderlijk en betoverend en sprookjesachtig als de wereldvreemde, zuivere waternimf Ondine. En zij is het ook die de mooiste zin uitspreekt: “Dat ik ongelukkig ben, wil niet zeggen dat ik niet gelukkig ben.”

Regie: Jeroen De Man
spel: Evgenia Brendes, Joris Smit, Keja Klaasje Kwestro, Hein van der Heijden, Stefan de Walle, Jaap Spijkers, Sylvia Poorta, Mark Rietman, Vincent Linthorst, Yela de Koning, Mees Walter, Emma Josten, Simme Wouters, Teun Donders, Jurriaan van Seters, Eeke Boonstra, Mona Mina Leon, Lien Thys en Zoë Heyninck

 

23 oktober 2017
Het Paradijs, Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Als Vriend van Het Nationale Theater (ja, ik ben niet de eerste de beste theaterbezoeker, dat u het maar even weet!) ontving ik de volgende uitnodiging:
“Acteurs en regisseurs van Het Nationale Theater nodigen het publiek graag uit bij hun creatieve proces. Eigen ideeën komen tot bloei in de inspiratie-avonden van Studio Paradijs. Na het succes en de goede reacties op het vorige seizoen, krijgt Studio Paradijs een vervolg. (…) De avonden zijn zeer inspirerend en informeel. Leuk om mee te maken en de acteurs waarderen uw komst en betrokkenheid. Voel u welkom!”

Vorig seizoen waren deze avonden mij volledig ontgaan, maar dit keer wilde ik wel eens zien wat zo’n avond precies inhield. Ik had daar niet echt een beeld van. Ik verwachtte iets als een lezing of een interview. Misschien met wat scènes in de vorm van een soort openbare repetitie of improvisatie. En met vragen aan of van het publiek.

Wat ik te zien kreeg was een grappig spel met illusie en werkelijkheid. Jeroen De Man en Jaap Spijkers speelden twee mannen die met elkaar gaan samenwerken. Om elkaar te leren kennen, gingen ze samen uit eten. Jeroen De Man speelde de rol van Jeroen De Man, regisseur bij Het Nationale Theater. Jaap Spijkers was Jaap Spijkers, acteur bij Het Nationale Theater. Spijkers gaat voor het eerst in een stuk van De Man spelen en ze kennen elkaar nauwelijks. Tijdens het eten praatten ze over wat ze zoals gedaan hebben, over wie en hoe ze zijn, over acteren en regisseren. Vooral De Man schuwde daarbij verwijzingen naar actualiteiten in de kunstwereld niet, wat erg leuk uitpakte. En daarnaast was het gesprek bij vlagen best interessant.

Uit het nagesprek met het publiek bleek dat het hele gesprek, dat anderhalf uur duurde, niet voorbereid was. Het ontstond dus van A tot Z ter plekke. Dat vind ik erg dapper. Je moet maar durven om daar zomaar te gaan zitten en erop te vertrouwen dat het je gaat lukken om anderhalf uur te ‘vullen’.

Verder vond ik het leuk om te zien dat er veel betrokkenheid was vanuit Het Nationale Theater. Er zaten diverse mensen die daar voor en achter de schermen werken op de tribune. Ik hou niet van ‘name dropping’, maar ik kan het niet laten even achteloos te melden dat de grote Mark Rietman slechts enkele stoelen van mij verwijderd was. Hoe vaak maak je dat mee?

Ik ga zeker nog eens terug naar Studio Paradijs.