Maarten Heijmans

All posts tagged Maarten Heijmans

9 februari 2018
Stadsschouwburg Amsterdam

Ik heb al heel wat familiedrama’s gezien. Met beschadigde mensen, mislukte levens en veel geestelijke en emotionele ellende. Maar nog nooit zag ik een zo depressief stuk als vanavond, zonder een sprankje hoop of verlichting. In Ibsen Huis is de pater familias, een beroemd architect, zo egocentrisch en verdorven dat hij drie generaties volledig en reddeloos vernietigt, inclusief zichzelf. Het verhaal gaat over het bouwen van huizen, het verbouwen van herinneringen, het oprichten van muren om trauma’s en het instorten van mensenlevens. Over verloren zielen en verschroeide aarde.

Zoals vaker bij TGA is het decor weer heel bijzonder. Dit keer is het een huis dat voortdurend ronddraait. De acteurs spelen hun scènes in de diverse kamers van het huis. Het verhaal is niet chronologisch maar springt heen en weer in de tijd. De acteurs spelen verschillende rollen, maar verschillende acteurs spelen ook samen één rol (het jonge personage en het personage dat twintig of dertig jaar ouder is). Soms is dit heel even verwarrend (wie was dat ook al weer?) maar over het algemeen werkt het goed.

De indrukwekkende cast levert geweldig acteerwerk. Met voor mij dit keer als topper Janni Goslinga. In haar Caroline meende ik het ongrijpbare van Hilde Wangel uit Solness te herkennen.

foto: @ jan versweyveld

Het vaste vrijdagse nagesprek was heel interessant. Maria Kraakman en Maarten Heijmans vertelden hoe het stuk tot stand is gekomen. Regisseur Simon Stone schreef de tekst op basis van zes stukken van Ibsen. Daar ontleende hij de personages en de thematiek aan. Van een personage uit het ene stuk maakte hij de broer van een karakter uit een ander stuk. Het schrijven deed hij tijdens de repetities; toen ze begonnen was er nog nauwelijks tekst. Maria Kraakman gaf nog een mooie omschrijving van acteren. Je kunt niet elke avond de emoties van je personages doorleven. Je doet alsof, maar wel zo echt mogelijk.

Met: Hans Kesting, Maria Kraakman, Janni Goslinga, Maarten Heijmans, Bart Slegers, Aus Greidanus jr., Celia Nufaar, Claire Bender, Eva Heijen, Bart Klever, David Roos.

17 april 2016
Koninklijk Theater Carré, Amsterdam

Een voorprogramma in het theater, dat zie je niet vaak. En laat ik zeggen dat het dit keer voor mij ook niet had gehoeven. Ik was gekomen voor Maarten Heijmans die liedjes van Ramses Shaffy zong.

Ik heb Ramses Shaffy nooit live zien optreden. Maar uit oude beelden, verhalen, interviews met mensen die hem gekend en gezien hebben krijg ik het beeld van een charismatische hypnotiserende, uitbundige, betoverende, inspirerende artiest die iedereen in zijn ban bracht. En Jan en alleman zijn van mening dat Heijmans in de televisieserie over Shaffy van een paar jaar geleden heel dicht bij de man in de buurt kwam. Dat was vanavond anders en dat was ook de bedoeling. Heijmans bracht de bekende en minder bekende nummers op zijn eigen manier. Een stevige, achtkoppige band zorgde voor stevige muziek. De blazers hadden voor mij meer toegevoegde waarde dan de elektrische gitaar, bas en synthesizer. Die zorgden voor een hoop ‘herrie’: het leek af en toe meer op een popconcert dan op een theaterconcert. Persoonlijk hoor ik mooie liedjes liever puur en sober, zonder al te veel toeters en bellen. Daarom raakten de ‘klein’ gebrachte liedjes Het is stil in Amsterdam en We zullen doorgaan mij het meest. En Je bent gewoon heerlijk en Zing, bid, huil …, nummers die toch al krachtig zijn, konden de stuwende muziek hebben en werden extra overdonderend.

Laat nu niet de indruk ontstaan dat het niet leuk of niet goed was! De band was goed, Maarten Heijmans was goed. Ik had alleen gehoopt dat het geweldig zou zijn en dat vond ik het niet, ik werd niet betoverd. Maar ik had een prima avond.

Foto Jaap Reedijk