Maarten van Roozendaal

All posts tagged Maarten van Roozendaal

1, 2 en 3 november 2018
Theater Merlijn, Den Haag

Bij hoge uitzondering een keer geen terugblik op een voorstelling, maar een vooruitblik.

Tot mijn eigen verbazing heb ik vorig jaar ineens een heus toneelstuk geschreven. Tot mijn nog grotere verbazing heb ik dit jaar een regisseur en een aantal acteurs gevonden die het stuk nog willen gaan uitvoeren ook! De repetities zijn in volle gang. Ik ben heel benieuwd naar het resultaat. Spannend!

Lente in Babel laat je zien hoe de mens door het leven struikelt. Je maakt kennis met acht personages die elk zo hun wensen en dromen hebben. Maar in de harde werkelijkheid lopen ze voortdurend tegen hun beperkingen en hun onmacht aan. Vallen en opstaan, succes en mislukking liggen vaak dicht bij elkaar. Toch blijven ze hopen, allemaal. De voorstelling is tragisch en komisch. Abstract en herkenbaar. Alledaags en poëtisch.

Lente in Babel is een beetje geïnspireerd op het werk van liedjesschrijver Maarten van Roozendaal. Je zou het stuk kunnen zien als een eerbetoon aan hem, ook al zitten er geen liedjes in .Wie het werk van Van Roozendaal kent, zal zonder twijfel het een en ander herkennen. En ook als je hem niet kent, zal je onvermijdelijk iets herkennen. Want het stuk houdt je een spiegel voor en wie eerlijk is, ziet daarin soms zichzelf.

Kortom: komt dat zien! Kaartjes reserveer je hier.

 

 

21 januari 2018
PePijn, Den Haag

Er is maar één Maarten van Roozendaal. Niemand kan zijn liedjes zingen zoals hij het deed. Maar nu hij er niet meer is, is het erg fijn dat Elke Vierveijzer zich over zijn oeuvre heeft ontfermd en zijn nummers levend houdt. Als zij ze zingt, zingt hij een beetje mee; zij zingt ze voor hen alletwee. Daarom was ik voor de derde keer bij dit programma.

Het is leuk om te zien hoe een nieuw talent zich ontwikkelt. Blijkbaar word je beter van ‘meters maken’, van ervaring opdoen. Ik vond Elke de eerste keer dat ik haar zag al goed, maar inmiddels heeft ze nog meer flair en overtuigingskracht. Ik weet niet of ik in een nostalgische of emotionele bui was, maar ondanks het feit dat ik de liedjes allemaal heel goed ken bezorgde ze me toch regelmatig kippenvel.

elke_vierveijzer_foto_jaap_reedijk-7835

Ook leuk om te zien was dat, waar Maarten op het podium altijd veel plezier en vriendschap toonde met Egon Kracht en Marcel de Groot, Elke dit nu doet met Michiel Wetzer. Verder verschilt ze in veel opzichten als dag en nacht van Maarten, zoals ik hier na eerdere bezoeken al schreef. Maar dat doet niets af aan de liedjes. Of aan hoe ik ervan genoot.

Elke Vierveijzer is een waardig vertolkster van het materiaal vaan Maarten van Roozendaal. En wat mij betreft zou ze dit programma elk jaar een poosje moeten spelen. Opdat we hem niet vergeten.

21 december 2017
Theater aan het Spui, Den Haag

Nieuwe familie is een voorstelling om over na te praten en over na te denken.
Hoe radeloos moet je zijn om alles achter te laten: je thuis, je familie, je vrienden, je herinneringen?
Hoe kan je vreemdelingen helpen?
Als je helpt, doe je dat dan voor de ander of uit schuldgevoel? En als het dat laatste is, is dat dan erg?
Doe je ooit genoeg?

Ik voel me meer thuis bij de (misschien naïeve of politiek correcte) stroming die vindt dat je moet proberen mensen die vluchten en (bijna) niets meer hebben moet helpen weer een menswaardig bestaan op te bouwen, dan bij de (wat mij betreft cynische) stroming die zegt: We kunnen niet de hele wereld redden, het is niet ons probleem, ze zoeken het maar uit. Ik maak braaf regelmatig een bedrag over, maar echt zelf daadwerkelijk iets doen ligt niet in mijn aard.

Theatermaakster Sanne Vogel deed wel iets: ze nam twee Syrische vluchtelingen in huis, Muayad en Amir. In deze voorstelling vertellen ze hun verhaal. Over het delen van verdriet, maar ook het delen van vreugde en geluk. Over hoe het voor Muayad en Amir was om plotseling in een nieuw land te zijn. Over hoe het voor Sanne was om twee wildvreemde Syrische jongens als logees op een luchtbed in haar woonkamer te hebben. Over haar overtuiging dat vreemdelingen hier alleen kunnen functioneren als ze zich thuis voelen, als we ze nieuwe vrienden en nieuwe herinneringen bezorgen.

De goede bedoelingen spatten ervan af en ik vind dat mooi. Natuurlijk kan je je afvragen of het zin heeft om veel tijd, moeite en energie te steken in het helpen van slechts twee vluchtelingen. Natuurlijk kan je zeggen dat er tegenover dit succesverhaal ongetwijfeld ook veel mislukkingen staan, ondanks alle goede bedoelingen. Maar moet je daarom niets doen? Als antwoord citeer ik mijn grote kleinkunstheld Maarten van Roozendaal. In dit geval het nummer Mannen en vissen:

De zee is groot
Er is een man op het strand
Er liggen ook heel veel vissen op het strand
De man bukt
Hij pakt een vis
Hij geeft de vis een kus
Hij gooit de vis in zee
De vis is blij

Daar komt nog een man
Hij zegt
“Er zijn te veel vissen
Jij pakt steeds een vis
Dat helpt toch niet
Kijk dan hoeveel vissen
Er nog zijn
Jij bent stom”

De man bukt weer
Hij pakt een vis
Hij geeft de vis een kus
Hij zegt
“Leg jij dat dan maar uit
Aan deze vis”

3 april 2017
DeLaMar, Amsterdam

Als je nog flink aan het bijkomen bent van allerlei medische perikelen, is een theateruitje naar Amsterdam misschien niet het allerverstandigste wat je kan doen. Maar ja, ik ben kleinkunstliefhebber en als het Amsterdams Kleinkunst Festival ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum dan een avond organiseert met voor de pauze kleinkunstliedjes en sketches van artiesten die ooit de finale van het festival haalden en na de pauze een eerbetoon aan mijn grote kleinkunstheld Maarten van Roozendaal, dan heb ik geen keus en moet ik daar wel heen. Laat ik het maar meteen ronduit zeggen: het werd niet de avond waar ik op gehoopt had.

Voor de pauze was de fomule dat oud-finalisten een nummer speelden dat ze indertijd ook hadden gebracht. Best een aardig idee. Helaas waren op een enkele uitzondering na degenen die echt zijn doorgebroken en die ‘grote namen’ zijn geworden niet aanwezig. Wat resteerde waren jonge talenten en mensen die het (nog) niet hebben gemaakt. Oneerbiedig gezegd: tweede garnituur. Wel is het leuke van dit soort avonden dat je veel verschillende artiesten ziet langskomen. Artiesten die je al kent en gezien hebt, artiesten waar je wel eens van gehoord hebt en volkomen onbekende artiesten. Acts die je leuk vindt en acts waar je niets aan vindt. Robin Bleeker en Margriet Bolding zijn mij bijgebleven als onbekenden waarmee de kennismaking mij beviel.

Na de pauze ging ik er eens goed voor zitten. Ook hier bleken het oud-finalisten te zijn die de nummers van Maarten van Roozendaal zongen. Ik had er geen moeite mee dat het niet allemaal zeer begenadigde zangers en zangeressen waren. De liederen zijn sterk genoeg om op eigen kracht overeind te blijven. Wat mij wel stoorde was dat sommigen heet lied dat ze zongen niet leken te begrijpen en het dus niet de juiste toon en emotie gaven. Dieptepunt was wat mij betreft Mooi. Bij Van Roozendaal bruiste dit nummer van levenslust, maar vanavond klonk het mij gladjes en absoluut niet bruisend in de oren. Als er een dieptepunt was, was er ook een hoogtepunt: Elke Vierveijzer. Er is nauwelijks een groter contrast denkbaar dan tussen haar ongerepte jonge vrouwenstem en het rauwe, doorleefde geluid van Van Roozendaal. Maar doordat zij de liederen wel begrijpt en zich erin kan inleven, is ze misschien wel de beste vertolkster van het materiaal van Van Roozendaal – na de meester zelf, uiteraard. Gelukkig mocht ze als enige twee nummers zingen! Zo kan ik dit verslag toch positief eindigen.

3 december 2016
Theater Ludens, Voorburg

Wat was Maarten van Roozendaal toch een geweldige tekstschrijver en wat zong hij zijn eigen nummers geweldig!
Wat is Elke Vierveijzer een leuke vrouw. Niet alleen met een mooie stem, maar ook met flair, charme en enthousiasme!

Foto Jaap Reedijk

Een ‘liedje’ is een deuntje dat vervliegt. Maar een ‘lied’ kerft zich voor altijd in je huid. Elke Vierveijzer zingt, met aan de vleugel Michiel Wetzer, een selectie uit de mooiste liederen van een man die de kunst van het lied als geen ander verstond: Maarten van Roozendaal. Niet om te vervangen, maar om de liederen na zijn dood levend te houden.

De liederen van Van Roozendaal zijn heel beeldend en sfeervol. Bij elk nummer zie je meteen een film voor je en voel je waar het over gaat. Je leeft mee met de karakters in de liederen: de treurige Frans die treurig getrouwd is met Marijke, Sonja die haar verdriet probeert te stelpen met het kopen van spullen, de gescheiden vader die met zijn kind Kerstmis viert in april, oma in de snackbar met een ‘hold’ voor drie citroenen, enzovoorts. Vaak gaat het over mislukking, afscheid en dood, maar er is ook altijd hoop: ooit wordt het weer lente.

Vierveijzer respecteert de liederen en laat ze voor zichzelf spreken. Ze probeert er niet een eigen draai aan te geven maar zingt ze gewoon zo mooi mogelijk. Twee stemmen kunnen nauwelijks meer van elkaar verschillen dan die van Van Roozendaal en Vierveijzer. Maar als zij zingt, hoor je hem er toch regelmatig doorheen. Ze leeft zich heel goed in en weet daardoor het gevoel van elk nummer over te brengen. Zo bezorgde ze me diverse keren hetzelfde kippenvel dat Van Roozendaal bij mij tot stand bracht.

Foto Jaap Reedijk

Na afloop verscheen Vierveijzer nog Brabants gezellig in de foyer om hier en daar een babbeltje te maken. Maar een serieuze artiest en een dito ‘recensent’ horen natuurlijk afstand te houden, dus wij hebben elkaar niet gesproken. Toch had ik een prachtige avond.

30 oktober 2016
PePijn, Den Haag

161030-elke-viervijzerMijn grote kleinkunstheld Maarten van Roozendaal is er niet meer, maar zijn liedjes nog wel. Nu hij ze niet meer kan zingen, is het fijn als anderen dat doen. In het kader van de Singer Sundays was het vanmiddag de beurt aan Elke Vierveijzer met een programma met materiaal van Van Roozendaal. Ik moet bekennen dat ik haar niet kende, ik kwam af op de liedjes.

Als een jonge, vrij onbekende artiest zich waagt aan de nummers van een grootheid als Van Roozendaal, kan dat duiden op naïviteit, overmoed of zelfs arrogantie. Ik ging dus naar PePijn met de houding: Het zal mij benieuwen. Maar mijn twijfels waren snel verdwenen.

Vierveijzer zingt mooi: krachtig en met volume waar nodig, dan weer klein en gevoelig. Zonder fratsen of wilde interpretaties brengt ze gewoon zo goed mogelijk de liedjes. De heldere stem van een jonge vrouw is niet te vergelijken met  de door sigaretten en alcohol opgeschuurde stem van Van Roozendaal. Maar als je hem goed kent, hoor je op de achtergrond steeds toch een klein beetje ook zijn geluid. En de bijzonder sfeer van zijn nummers komt extra goed tot uiting door pianist Michiel Wetzer.

Het was fijn om al die prachtige, beeldende liedjes weer eens live te horen. Buiten leek het vanmiddag wel lente, maar binnen had ik regelmatig kippenvel. En Elke Vierveijzer is een waardige vertolkster van deze nummers, er was absoluut geen sprake van jeugdige overmoed.

Als ik goed heb geteld, heb ik dit seizoen heb ik 57 voorstellingen gezien. Echte recensenten maken na afloop van het jaar vaak een top-zoveel van voorstellingen die ze gezien hebben. Nu mijn theaterseizoen voorbij is, heb ik geprobeerd mijn eigen top-5 te maken. Dat was best lastig. Hoe vergelijk je toneel met muziek met cabaret? En daarnaast: een keus voor het ene betekent dat het andere buiten de top valt. Je moet pijnlijke keuzes maken. Zo zag ik dit seizoen twee prachtige versies van Angels in America: van Toneelgroep Amsterdam en van Toneelgroep Oostpool; ze zijn beide buiten mijn lijstje gevallen. Net als Solness van het Nationale Toneel, met een geweldige rol van Anna Raadsveld. Ik was dit seizoen ook erg onder de indruk van mijn kennismaking met cabaretière Louise Korthals, maar ook zij heeft mijn lijstje niet gehaald. Hetzelfde geldt voor de prachtige avond Theater na de Dam van Wende en Typhoon in Carré. En de intieme avond waarop Lucretia van der Vloot voor een heel klein publiek heel mooi mooie liedjes zong. Enzovoorts. Ik heb mijn keus uiteindelijk bepaald op basis van de vraag: welke zou ik morgen meteen opnieuw willen gaan bekijken? Dat heeft geleid tot het volgende rijtje. Een top-5 is uiteindelijk net niet gelukt; het is mijn persoonlijketop-6 geworden.

6. Blauwdruk voor een nog beter leven: knap stuk van het Nationale Toneel met een bijzonder knappe Anniek Pheifer. Ik zag het stuk twee keer en alleen al vanwege haar zou ik nog een keer gaan.
5. Jeroen van Merwijk: laatste solo-voorstelling van een vaardig en eigenzinnig (taal)kunstenaar. Ik heb hem lange tijd gevolgd en bijna al zijn voorstellingen gezien. Jammer dat hij gestopt is met zijn solo-optredens. En een beetje wrang dat hij samen met Harry Jekkers nu vollere zalen trekt dan ooit in z’n eentje.
4. The Fountainhead van Toneelgroep Amsterdam: grote abstracte ideeën vertaald naar kleine mensen van vlees en bloed. Van de eerste tot de laatste minuut zat ik geboeid op het puntje van mijn stoel.
3. The Broken Circle Breakdown: groot verdriet verwerkt in mooie muziek, met een hartverscheurende glansrol van Ricky Koole.
2. Medea, opnieuw van Toneelgroep Amsterdam: beklemmend stuk over een verwarde moeder dat zorgt voor kippenvel en koude rillingen.
1. Om Maarten: prachtig eerbetoon aan mijn grote kleinkunstheld. Wie mij een beetje kent, weet dat er voor mij maar één voorstelling op 1 kon staan.

Dat het reguliere theaterseizoen nu is afgelopen betekent niet dat de volgers van dit blog maandenlang verstoken zullen blijven van culturele verslagjes. Ik zal de zomer zo goed en zo kwaad als het kan vullen met festivals, openluchtoptredens, parades, etc. en natuurlijk elke keer bloggen hoe ik het vond.

22-10-14
Kleine Komedie, Amsterdam

Maarten van Roozendaal is al weer ruim een jaar dood, maar zijn oeuvre leeft. Een aantal vrienden/ bewonderaars/collega’s trad drie dagen lang op Om Maarten en bracht hem een ode.

De muzikale begeleiding was in handen van de vertrouwde handen van Egon Kracht en Marcel de Groot, aangevuld met Wouter Planteijdt en Dionys Breukers. In het programma Heimwee naar de Hemel zong Maarten ooit liedjes van dode zangers: “omdat zij het niet meer kunnen en ik het niet kan laten”. Dit keer waren de rollen omgedraaid en zongen levende artiesten als Ricky Koole, Theo Nijland, Beatrice van der Poel en Peter van Rooijen nummers van, voor, over, geïnspireerd door Maarten. En schrijver Thomas Verbogt las enkele teksten voor die te maken hebben met Maarten.

Ik denk dat ik hem minstens 25 keer heb zien optreden. In de loop der jaren werd ik een steeds grotere fan van hem en hij een steeds grotere theaterheld van mij. Toen het bericht kwam dat hij overleden was, had ik spijt dat ik niet vaker naar zijn optredens was geweest. Die fout wilde ik niet nog een keer maken. Daarom ging ik twee keer naar het hommage Om Maarten. Om niet te overdrijven, liet ik de maandagavond schieten.

Het centrale thema in het werk van Maarten was volgens mij het menselijk tekort, het menselijke onvermogen. Ooit heb ik het geschetst als (ik was erg trots op deze formulering, vandaar dat ik mezelf hier citeer): hij beschreef haarscherp maar met mededogen hoe de mens door het leven struikelt. Hij schreef zoveel prachtige, sfeervolle nummers en bracht die zo intens dat je de avond kan samenvatten in één woord, zoals Theo Nijland deed: gemis.

Er is niemand die de liederen van Maarten zo mooi kon zingen als Maarten zelf. In die zin was dit eerbetoon surrogaat. Maar het was fijn om de nummers weer eens live te horen. En als dan toch anderen zijn nummers moeten zingen, dan was dit een goed stel!

De ontdekking van de avond was voor mij Thomas Spijkerman. Ik kende hem nog niet, maar hij deed me een beetje denken aan hoe jeugdige Maarten van Roozendaal er misschien zou kunnen hebben uitgezien: dezelfde motoriek en gebaren, dezelfde enthousiast observerende ogen en brede mond, dezelfde energieke flair. De hoogtepunten (kippenvel!) waren voor mij Doden Met Verlof door Meral Polat, Kerstmis In April door Marcel de Groot en Mooi door Paul de Munnik.

Het was een mooie, tweeslachtige, melancholieke avond. En ik was in mooi gezelschap.

Zoveel liederen werden vanavond niet gezongen. Daarom stel ik voor dat deze tribute een jaarlijkse traditie wordt. Dat heeft Maarten zeker verdiend. En ik ook wel een beetje. Hierbij bestel ik een kaartje voor volgend jaar.