Tamar van den Dop

All posts tagged Tamar van den Dop

19 mei 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Het Nationale Theater maakt tegenwoordig veel voorstellingen naar aanleiding van de actualiteit. Je zou kunnen denken dat ze met De hereniging van de twee Korea’s een stuk over de actuele ontwikkelingen in het Verre Oosten brengen, maar dat is een misverstand. Deze voorstelling is allesbehalve actueel en gaat over het tijdloze onderwerp van De Liefde. Het is een leuke, lichtvoetige romantische komedie. In hoog tempo komt de liefde in vele hoedanigheden aan de orde. Met veel vaart en vrolijkheid volgen de scènes elkaar op Ik heb niet geteld, maar het schijnt dat de negen acteurs maar liefst 51 personages spelen. Dat betekent veel verkleedpartijen.

Bij komedie hoort enige overdrijving in het spel. Niet te veel (dan wordt het van-dik-hout-zaagt-men-planken) en niet te weinig (dan blijft het vlak en wordt het niet grappig). Over de zelfbenoemd woordvoerder van het Nederlands gilde der acteurs durf ik niets te zeggen, maar hopelijk mag ik wel melden dat de overige acteurs volgens mij de balans goed te weten  vinden. Ik wil in het bijzonder Keja Klaasje Kwestro noemen; zij lijkt geboren voor dit soort stukken en dit soort rollen.

Regie: Eric de Vroedt
Spel: Keja Klaasje Kwestro, Tamar van den Dop, Hein van der Heijden, Esther Scheldwacht, Betty Schuurman, Genelva Krind, Alwin Pulinckx, Emmanuel Ohene Boafo, Mark Rietman

14 mei 2018
Het Paradijs, Den Haag

Ook deze Paradijs-avond was weer totaal anders dan alle voorgaande. Actrice Tamar van den Dop was op zoek gegaan naar een tekst over sterke vrouwen. Ze was gestuit op een Engelstalige tekst en had die zelf vertaald, met hulp van dramaturg Karim Ameur. Vanavond was de Eerste Lezing. Met zeer beperkte voorbereiding lazen Antoinette Jelgerma en Romana Vrede de tekst voor. Normaal gesproken gebeurt dat zonder publiek, maar in dit geval konden de Paradijs-gangers erbij zijn. Voor mij was het sowieso erg interessant omdat ik toevallig vorige week bij de Eerste lezing van mijn eigen stuk was. Ik kan dus stiekem een beetje vergelijken.

Heel soms kom  je zappend op TV terecht in een Franse of Italiaanse film in zwart-wit, waar je helemaal niets van begrijpt, maar waar je toch niet uit wegzapt. Blijkbaar hoef je het niet altijd te snappen om toch op een bepaalde manier gegrepen te worden. Zo verging het mij vanavond.

Het was een gesprek tussen twee vrouwen. Een vrouw die al 35 jaar in de gevangenis zit wegens terrorisme en een vrouw die moet beoordelen of ze in aanmerking komt voor vrijlating. Ze voerden een zeer diepzinnig gesprek over schuld, vergeving en rehabilitatie, vrijheid en gevangenschap, rede en geloof. Wat ze daarover allemaal te melden hadden, ging mij grotendeels boven de pet. En toch hield ik het zonder veel moeite bijna twee uur lang vol.

Tijdens het nagesprek bleek dat diverse bezoekers veel meer uit de tekst hadden gehaald dan ik. Dus ik ga ervan uit dat mijn onbegrip meer aan mij lag dan aan het gebodene. Het heeft me zeker niet afgeschrikt, volgende keer probeer ik er gewoon weer bij te zijn.

13 januari 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Vanavond ging ik eindelijk naar The Nation. Hierover was al veel te lezen en ik maakte daaruit op dat je deze voorstelling gezien MOET hebben. Ik ben blij dat ik er eindelijk over kan meepraten.

The Nation is in veel opzichten een ambitieus project. Het is een TV-serie van zes afleveringen die in een marathonvoorstelling van ruim vijf uur achter elkaar gespeeld worden op het toneel. Het gaat over een wijk (de Schilderswijk), een stad (Den Haag), een land (Nederland). Volgens het programmaboekje is het “een actuele theaterthriller over de op hol geslagen Nederlandse multiculturele samenleving. In alle zes afleveringen gaat het om beeldvorming en identiteit”. Ook logistiek is The Nation ambitieus: regelmatig wordt het decor snel volledig veranderd en in twee pauzes van twintig minuten krijgt een zaal vol mensen iets te eten.

We hadden avontuurlijke plaatsen: op het podium. (Ik heb geen idee waarom dat adventure seats zouden moeten heten.) Voor iemand die altijd zegt dat hij geen enkele behoefte of stiekeme wens heeft om voor het voetlicht te verschijnen, is het best bijzonder om vijf uur op het podium van een volle Koninklijke Schouwburg aanwezig te zijn.

Weet The Nation de ambities waar te maken? Wat mij betreft gedeeltelijk. De logistiek liep op rolletjes. De constructie zit heel knap in elkaar. Elke aflevering heeft ander beeld en een andere sfeer. Er is veel afwisseling en er zijn veel verwikkelingen die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het stuk schetst de werelden van politie en politiek en laat zien hoe die beïnvloed worden door elkaar, door talkshows en door sociale media. Het gaat tegenwoordig steeds minder over feiten en waarheden en steeds meer over meningen, vooroordelen, aannames, vermoedens, beschuldigingen, manipulaties en leugens. Dat werkt allemaal goed. Maar er waren ook dingen die mij niet overtuigden.

Kunstenaars worden vooral gedreven door creativiteit, goede bedoelingen en scheppingsdrang, niet door geld. Maar van louter lucht kan niemand leven. Er moet toch af en toe iets in de pot. Daarom is het goed voor de kunst dat er betalende bezoekers zijn. Maar hoewel ik een ruime financiële bijdrage geef aan de podiumkunst, voel ik altijd enige schroom om met de wereld te delen hoe ik als eenvoudige toeschouwer het optreden van verheven kunstenaars heb ervaren. Vooral bij toneel. Het laatste wat ik wil is het gilde der acteurs de maat nemen of een woordvoerder ervan voor het hoofd stoten. Daarom probeer ik nooit te oordelen en mijn mening altijd zorgvuldig te formuleren. Zo ook nu.

Het verhaal was een mix van drama en komedie. Zowel het drama als de meeste personages overtuigden mij niet. Het kwam op mij iets te schematisch en tweedimensionaal over. Ik kreeg niet het gevoel dat ik naar echte mensen in de echte werkelijkheid zat te kijken. Het was aardig en vermakelijk, maar het greep me niet. Dat lag niet aan de acteurs, die vond ik best goed. Maar – bot gezegd -van een karikatuur kan je geen levensecht figuur maken. Verder vond ik dat er te veel geschreeuw en gedoe was. Het komische deel beviel mij beter. Er waren veel grappen en grapjes, sommige leuk en subtiel, sommige wat voorspelbaar. Al met al beleefde ik The Nation niet als een Netflix-serie, maar eerder als een serie op RTL 8 of NET 5: prettig tijdverdrijf als je lui op de bank hangt, maar niet iets wat me lang zal bijblijven. Als ik alle positieve, lovende recensies en publieksreacties lees, vorm ik met deze mening een kleine minderheid.

Concept, tekst en regie: Eric de Vroedt.
Met o.a. Hein van der Heijden, Romana Vrede, Saman Amini, Tamar van den Dop, Bram Coopmans, Antoinette Jelgersma, Vanja Rukavina, Keja Klaasje Kwestro, Mahfoud Mokaddem, Pieter van der Sman en Mark Rietman.

26 oktober 2016
Theater aan het Spui, Den Haag

Soms confronteert een toneelstuk je met je eigen beperkingen. Olie was voor mij zo’n stuk. Het verhaal greep mij niet en de personages evenmin. En ik zag niet wat er kennelijk wel in zat.

Olie bestaat uit een aaneenschakeling van veel en veelal korte scènes met vaak wat raadselachtige gesprekken. Langzaam ontstaat een beeld van een echtpaar. Hij boort al drie jaar tevergeefs naar olie, zij wacht lijdzaam af. Ze hebben allebei de hoop verloren dat hij ooit nog olie zal vinden. Zij zoekt vergetelheid in drank, bij hem gaat zijn obsessieve zoektocht over in een pijnlijke waanzin. Zodra zij nuchter is, wordt ook zij geplaagd door droombeelden en wanen. Tamar van den Dop als de vrouw vond ik goed, bij Bram Coopmans had ik steeds het gevoel dat hij aan het toneelspelen was.

Naast het echtpaar is er een ingenieur die hem helpt met boren, een werkster die haar met raad en daad bijstaat en een geestachtige verschijning. Als hij toch nog een olieveld ontdekt, zijn de man en de vrouw te ver heen om daar nog gelukkig van te worden. Integendeel, het is de opmaat naar een catastrofaal einde.

Elke zin en elke scène suggereert een diepzinnigheid die mij ontgaat. Achteraf las ik: “In Olie legt schrijver Lukas Bärfuss de hebzucht, schuld en neurosen van de Europeanen bloot. Er bestaat een parallel tussen de zoektocht naar olie in een uitgeput land en onze zoektocht naar de zin van het bestaan.” Ik had dat er absoluut niet uit gehaald; dat is wat ik bedoelde met mijn beperking.