tf

All posts tagged tf

13-9-14
Stadsschouwburg Amsterdam

Vanavond zag ik eindelijk een voorstelling die al jarenlang op mijn verlanglijstje stond: Angels in America van Toneelgroep Amsterdam.

Ik zou kunnen vertellen dat dit stuk gaat over Amerika in de jaren tachtig, religie en onverdraagzaamheid, homoseksualiteit en AIDS, menselijke verbindingen en het menselijk tekort. Maar eigenlijk is dat niet zo relevant.

Waar het om gaat is dat deze prachtige voorstelling een feest van acteertalent is. Ik vond de cast van Eelco Smits, Fedja van Huêt, Roeland Fernhout, Hélène Devos, Marieke Heebink, Marwan Kenzari en Alwin Pulinckx stuk voor stuk zeer overtuigend spelen. Met nauwelijks een decor of rekwisieten suggereren ze veel. Een speciale vermelding krijgt Hans Kesting. Zijn vertolking van de teloorgang van een gewetenloze opportunist vond ik grandioos.

Dankzij het geweldige acteerwerk zal deze ‘Angels in America’ mij nog wel een poosje bijblijven.

12-9-14
Bellevue, Amsterdam

Who’s Afraid of Virginia Woolf is natuurlijk een ontzettend bekend toneelstuk. Ik heb al een paar uitvoeringen gezien en daarom liet ik vorig seizoen de versie van Toneelschuur Producties en Toneelgroep Oostpool aan mij voorbij laten gaan. Ik heb er echter zoveel goeds over gelezen en gehoord dat ik daar al snel spijt van kreeg. Gelukkig bood het Nederlands Theater Festival mij vanavond een herkansing!

Over het verhaal hoef ik weinig te zeggen, dat kent iedereen. George (Jacob Derwig) en Martha (Maria Kraakman) hebben ooit van elkaar gehouden. Na 23 jaar huwelijk zit er diep weggestopt nog wel wat wederzijdse genegenheid, maar uit teleurstelling en bitterheid over verbrijzelde verwachtingen spelen ze vooral wrede spelletjes met waarheid en leugen, waarbij ze elkaar voortdurend kleineren, vernederen en kwetsen. Tijdens een alcoholisch bezoekje van een jong stel (Sanne den Hartogh en Kirsten Mulder) bereikt de strijd tussen George en Martha een hoogtepunt – of beter gezegd: een dieptepunt. Hun afwezige zoon speelt daarin de hoofdrol.

Waarin verschilt deze uitvoering van eerdere versies, voor zover ik me die herinner? Ten eerste fungeerde het jonge stel meestal vooral als decor en als publiek bij het gevecht tussen George en Martha. Dit keer waren ze ook deelnemers en bleken ze al jong hun eigen traumaatjes te hebben. Ten tweede zat er in deze versie veel meer humor, maar die deed niets af aan de wrange treurigheid.

En wat vond ik ervan? Het blijft afschuwelijk om te zien wat mensen elkaar in hun onmacht kunnen aandoen. Derwig en Kraakman maken invoelbaar hoe hun karakters worstelen met desillusie, angst, vertwijfeling, boosheid en breekbaarheid. En het slot blijft, ook al weet je wat er gaat komen, aangrijpend. Mijn eindoordeel is dus: afschuwelijk goed.

10-9-14
Stadsschouwburg, Amsterdam

Het Theater Festival in Amsterdam biedt de mogelijkheid om een aantal top-voorstellingen uit vorig seizoen die je onverhoopt gemist hebt alsnog te gaan zien. Heel fijn, want er stonden enkele stukken op het programma waarvan ik spijt had dat ik ze eerder niet was gaan bekijken. Ik was dus blij met de herkansing.

Vanavond was ik bij Lange Dagreis Naar De Nacht van Toneelgroep Amsterdam. Ik houd niet van leedvermaak om ‘funny’ homevideo’s etc., maar wel van toneel over mislukte mensen met mislukte levens. En wat dat betreft kwam ik zeker aan mijn trekken!

Lange Dagreis Naar De Nacht gaat over een niet al te functioneel gezin waarvan de leden elk hun redenen hebben om de werkelijkheid en hun herinneringen te ontvluchten met alcohol (de vader en de beide zonen) of morfine (de moeder). In de loop van het stuk komen die redenen aan het licht. Maar al vanaf het begin is duidelijk dat de personages allemaal beschadigd, bang, gekwetst, eenzaam, bitter en ongelukkig zijn. Het ene moment beschuldigen ze zichzelf, het volgende een ander, om dan weer heel vaak sorry te zeggen. Ze schieten heen en weer tussen pijnlijke waarheden en schone schijn. En zoals het in een tragedie hoort, wordt het allemaal erger en erger.

Enkele citaten om de vrolijke sfeer te illustreren:
“Niemand kan er iets aan doen wat het leven van hem gemaakt heeft.”
“Ik ga nooit meer hopen.”
“Ik durf niet meer te dromen over mijn geluk.”

Alle ellende wordt geweldig gespeeld door een sterren-cast. Voor de pauze vond ik vooral Marieke Heebink erg indrukwekkend. Ze speelt zeer indringend de rol van neurotische, paranoïde moeder die uit alle macht probeert de waarheid te ontkennen. Na de pauze komen ook Gijs Scholten van Aschat (natuurlijk!), Roeland Fernhout en Ramsey Nasr volledig tot hun recht, vooral in enkele confronterende dialogen. En Randy Newman speelde een fraaie bijrol.

Een mooie voorstelling die de midweekse reis naar Amsterdam meer dan waard was.