Vincent Linthorst

All posts tagged Vincent Linthorst

29 juni 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Ik geloof dat ik zelden een zo volle, bonte, afwisselende voorstelling heb gezien als het onderwatersprookje Ondine.

Kosten noch moeiten zijn gespaard. Je komt ogen tekort. Dat begint al buiten de zaal. De hele schouwburg is in sprookjessfeer gebracht. Ook op het podium is heel veel te zien. Decordoeken, vijvers, een waterval, een walvis, plasticsoep, kostuums en pruiken. Een waternimf, een ridder, een visser, een prinses, een illusionist, een koning, een hofdame, een varkenshoedster, een hertogin en nog een hele stoet andere personages. Veel mooie beelden en af en toe een stukje mooie tekst. Het stuk is dramatisch en luchtig, poëtisch en luidruchtig, langzaam en snel, ingetogen en uitbundig, historisch en actueel, serieus en grappig.

foto Sanne Peper

De inhoud van het stuk vond ik wat minder rijk. Met een beetje goede wil kon ik er wel wat grote thema’s en tegenstellingen in vinden: mens en natuur, trouw en bedrog, waarheid en leugen, liefde en geluk. Maar een diep of ontroerend verhaal dat je bijblijft is het niet. Dat hoeft ook niet altijd. Er is niets mis met een avond goed gespeeld vermaak.

Over goed gespeeld gesproken: ik had nog nooit van Evgenia Brendes gehoord, maar zij draagt de voorstelling. Ze is wonderlijk en betoverend en sprookjesachtig als de wereldvreemde, zuivere waternimf Ondine. En zij is het ook die de mooiste zin uitspreekt: “Dat ik ongelukkig ben, wil niet zeggen dat ik niet gelukkig ben.”

Regie: Jeroen De Man
spel: Evgenia Brendes, Joris Smit, Keja Klaasje Kwestro, Hein van der Heijden, Stefan de Walle, Jaap Spijkers, Sylvia Poorta, Mark Rietman, Vincent Linthorst, Yela de Koning, Mees Walter, Emma Josten, Simme Wouters, Teun Donders, Jurriaan van Seters, Eeke Boonstra, Mona Mina Leon, Lien Thys en Zoë Heyninck

 

7 april 2018
Koninklijke Schouwburg, Den Haag

Ik vind het leuk om elk seizoen een première mee te maken. Dit keer was mijn keus gevallen op deze voorstelling van HNT. Eigenlijk kon je daar als willekeurige theaterbezoeker niet zomaar een kaartje voor bestellen, maar dankzij mijn speciale contacten als speciale Vriend van HNT was het toch gelukt. Soms merk je nauwelijks iets bijzonders bij een première, maar dit keer was het een avond met allure en met veel bekende gezichten. Volgens mij waren er, naast mijn groepje, vooral genodigden. En waar de schouwburg na afloop meestal vrij snel leegstroomt, was er nu een drukke nazit. Met bubbels en muziek. Geen doorsnee-avondje schouwburg dus. Leuke ervaring.

“Bloed eist bloed.” Dat is oppervlakkig gezien de kern van het verhaal van de Oresteia van Aischylos uit 460 voor Christus. Een vader (Agamemnon) offert zijn dochter (Iphigeneia) om de goden gunstig te stemmen. De moeder (Klytaimnestra) vermoordt als vergelding de vader. En de zoon (Orestes) wreekt, aangespoord door zijn zus (Elektra), de vader door de moeder te doden. Een gezellig familiedrama.

Foto Sanne Peper

Maar ik zag er ook iets in dat universeel is en van alle tijden. De mens verhult zijn lage motieven achter hogere machten en verheven doelen. Hij schrijft zijn beslissingen en de verantwoordelijkheid ervoor toe aan goden, profeten, het lot en het noodlot. Hij zoekt betekenis in dromen en hallucinaties, waarheid in vloeken en voorspellingen. Zo rechtvaardigt hij slechte daden als oorlog, dood, moord en vernietiging. De schuld voor het leed dat hij aanricht, legt hij buiten hemzelf.

In mijn beleving gaat Oresteia over wraak en rechtvaardigheid. Wraak leidt steeds weer tot nieuwe wraak. Maar: “Kwaad met kwaad vergelden is rechtvaardigheid en rechtvaardigheid is heilig.” Om aan deze eindeloze bloedwraak een einde te maken, wordt een rechtbank ingesteld. De eerste in de geschiedenis. Daar draait het om de vraag: Is de moord op de moeder gerechtvaardigder dan de moord op de vader en echtgenoot? En waarom? Er moet niet alleen een uitspraak komen, maar iedereen moet die uitspraak ook accepteren. Om uit de vicieuze cirkel van geweld te komen is vergeving nodig in plaats van wraak. Dat vergt wijsheid en moed.

De personages proberen in lange betogen hun gelijk te halen. Ze spreken mooie woorden, maar vooral heel veel woorden. Wat mij betreft had er hier en daar wel wat tekst geschrapt kunnen worden om de aandacht beter vast te houden. De acteurs brengen de woorden van hun personages soms vrij zakelijk en afstandelijk, soms met veel emotie. Dat geldt met name voor Anniek Pheifer, Romana Vrede en Hannah Hoekstra. Zij wisten me daardoor te grijpen. Het indrukwekkendst vond ik het laatste deel. Daarin zit Anniek Pheifer minstens een kwartier lang doodstil en zonder een woord te zeggen op het podium, terwijl anderen in gesprek zijn. Haar strakke gezicht en haar priemende ogen zijn echter zo sprekend dat ik vooral daarnaar keek en minder luisterde naar de gesproken tekst.

Al met al was het zware kost. Maar interessante materie en goed tot heel goed gespeeld en daardoor zeker de moeite waard.

Regie: Theu Boermans
Spel: Anniek Pheifer, Romana Vrede, Hannah Hoekstra, Bram Coopmans, Bram Suijker, Hans Croiset, Vincent Linthorst e.a.

 

23 april 2016
NT Gebouw, Den Haag

Vandaag was ik twee maal te gast bij het Nationale Toneel en de Koninklijke Schouwburg. Vanmiddag was de presentatie van het nieuwe seizoensprogramma aan de Vrienden van KSNT. Onder de vlotte, vrolijke leiding van Isolde Hallensleben keken diverse betrokkenen vooruit op het komende theaterseizoen. Het doel was de Vrienden te helpen bij het maken van een keuze. Helaas werd het er voor mij alleen maar moeilijker op: zo veel aantrekkelijke voorstellingen …

Vanavond was ik bij de première van Fit to fly. Meestal zijn premières niet bedoeld voor het gewone publiek, maar voor pers en genodigden uit de theaterwereld. En hoewel ik zelf natuurlijk vind dat ik als buitengewoon veelvuldig voorstellingen bezoekend Vriend bovenaan de lijst van genodigden voor elke première zou moeten staan 😉 was het een bijzondere uitzondering dat ik er een keertje bij kon zijn. Ik had geen rode loper en paparazzi verwacht (en die waren er ook niet), maar de sfeer en de hapjes en de drankjes waren duidelijk anders dan bij een ‘gewone’ voorstelling. Toch wel een aardige ervaring.

Het stuk speelt in een kale zaal met een zeer eenvoudig decor, een heel simpel lichtplan, zonder muziek en met nauwelijks geluidseffecten. Het steunt volledig op één man, één acteur: Vincent Linthorst. Hij speelt een psychiater die het referaat houdt waarmee hij zijn opleiding afrondt. In zijn betoog vertelt hij over een vluchteling van wie hij moest beoordelen of deze ‘fit to fly’ was, geestelijk gezond genoeg om teruggestuurd te worden naar zijn land van herkomst. Hij begint zijn beoordeling heel afstandelijk en vakmatig. Maar geleidelijk raakt hij steeds meer gegrepen door de persoon en het verhaal van de vluchteling. Linthorst gaat dan, zonder ingewikkelde kostuumwisselingen, steeds vaker ook de rol van de vluchteling spelen. Hij brengt beide personages overtuigend tot leven en schakelt makkelijk va de een naar de ander. Het publiek volgt hem ademloos en doodstil. Ik kende hem tot nu toe van leuke bijrollen, maar in deze zware eenmansvoorstelling vond ik hem zonder meer imponerend.

Foto: Kurt Van der Elst

Het stuk roept interessante vragen op:
* Wat is waar en wat is niet waar? Wat zijn menselijke herinneringen waard?
* Wat is goed en wat is fout? Wat moet je altijd veroordelen en wat is in moeilijke omstandigheden begrijpelijk en verdedigbaar?
* Wie kan verstandiger naar zaken kijken: iemand met wetenschappelijke boekenwijsheid of iemand zonder opleiding die veel heeft meegemaakt?
* Is het menselijk om mensen jarenlang elke kans te ontzeggen om zich aan iets of iemand te hechten?
Zonder de antwoorden voor te kauwen is het hiermee een zeer relevante, actuele, genuanceerde voorstelling die zo veel mogelijk weldenkende mensen zouden moeten gaan zien.

Tekst en regie Casper Vandeputte.
In samenwerking met Karel Smouter (onderzoeksjournalist de Correspondent).

5-7-2015
Westbroekpark, Den Haag

De Parade maakt het mij dit jaar niet makkelijk. Veel leuk lijkende voorstellingen die niet allemaal op dezelfde dag spelen. Ik moet dus meermaals!

Om te beginnen vanavond een snel bezoekje voor één voorstelling: Liefde Is Een Donut. Het is een lekker vet gespeelde tragikomedie van het Nationale Toneel over eenzaamheid en liefde in een kleine supermarkt. Mark Rietman is de treurige eigenaar/bedrijfsleider, Vincent Linthorst is de treuriger klant, en Aniek Pheifer, die voor deze rol flink wat kilo’s heeft moeten bij-eten, is de treurigste caissière. Allemaal hebben ze zo hun levenswijsheden, allemaal hunkeren ze naar een beter leven, allemaal geloven ze daar niet echt in. Voor de balans zit er gelukkig toch wat muziek en humor in het verhaal. Schmieren op hoog niveau: leuk!

Later in de week meer over De Parade.