Wine Dierickx

All posts tagged Wine Dierickx

15 mei 2018
Theater aan het Spui, Den Haag

Drie blanke, intelligente, goedwillende, westerse mensen voeren een gesprek over identiteit. Ze vinden dat de individuele identiteit wordt bepaald door ras, sekse, etniciteit, sociale klasse, religie, enzovoort. Ze merken dat in het huidige maatschappelijke klimaat een serieus gesprek nog nauwelijks mogelijk is. Voor je het weet voelt iemand zich gekwetst of beledigd. Vooroordelen en veronderstellingen kleuren hoe wat je zegt overkomt. Het gaat niet om wat je wilt zeggen, maar om hoe het wordt opgevat. En hoe je ook je best doet, alles wat je zegt kan negatief worden uitgelegd: als discriminerend, racistisch, seksistisch, hypocriet. En iedereen blijkt vooroordelen te hebben.

Interessante materie die dankzij knap werk van de acteurs (Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers) overtuigend over komt. Aan het eind lijken ze te suggereren dat elke discussie, hoe beschaafd en rationeel die ook lijkt, uiteindelijk heel primitief is. Ik vond dat een nogal abrupte wending. Misschien moet ik deze nog even laten bezinken.

14 december 2017
Theater aan het Spui, Den Haag

Je raadt nooit wat ik vanavond gedaan heb. Een luxe cruise! Het was “superleuk”, maar doe het voortaan maar zonder mij.

Ik heb de voorstelling begrepen als een “ironisch” commentaar op cruises in het bijzonder en de Westerse “beschaving” in het algemeen. Door keihard te “ontspannen” met een onafgebroken stroom van activiteiten, evenementen en ander georganiseerd “amusement” proberen we te vluchten voor de droefheid, de leegte en de wanhoop van het moderne leven. Die boodschap is best relevant, maar ze werd er in mijn beleving wel heel nadrukkelijk bij het publiek ingehamerd. Er bleef weinig te raden over, of zelf in te vullen.

Het stuk was volgens mij dus “ironisch” bedoeld. Was het daarmee een grappig stuk? Wat mij betreft niet. Er zaten best grappige dingen in. Bijvoorbeeld in de videoprojecties op de achterwand en de manier waarop de acteurs daar soms mee speelden. Of in de lichte overdrijving van de verbeelding van de sfeer op een groot cruise-schip met duizenden passagiers. En gitaar spelen met behulp van een keukenmixer vond ik een heel komische uitvinding. Maar Wunderbaum had een ernstige boodschap en daardoor ervoer ik de voorstelling als geheel niet als komisch. Het was aardig, ik heb me vermaakt, maar ik houd er geen blijvende herinnering aan over.

Van en met Walter Bart, Wine Dierickx, Matijs Jansen, Maartje Remmers, Jens Bouttery.

8 september 2016
MOOOF, Den Haag

Dat was wat je noemt een bijzondere voorstelling.

Het begon al met de locatie. Niet in het Theater aan het Spui, maar in MOOOF, een enorm gebouw op de Binckhorst vaar heel veel activiteiten in blijken te zijn ondergebracht. Alle mogelijke muziek- en danslessen. Sport. Medische en wat zweverige paramedische behandelingen en adviezen. En dus ook deze voorstelling. Die vond plaats in een kale ruimte die erg deed denken aan een voormalig kantoor (en dat waarschijnlijk ook was).

Wat ook bijzonder was, was dat alle toeschouwers een koptelefoon op kregen.

Wunderbaum maakt voorstellingen over actuele maatschappelijke thema’s. In deze voorstelling was er slechts één actrice op de vloer: Wine Dierickx. Zij speelt een universele helpdesk. Mensen kunnen haar bellen met alle mogelijke zaken. Als een kameleon past ze in elk gesprek haar toon en manier van doen aan aan de klant die ze aan de lijn heeft (en die het publiek hoort via de koptelefoon).Zelfverzekerd en alwetend regelt ze alles: van verjaardagsfeestjes tot herinneringen om medicijnen in te nemen, van een jurk voor een bruiloft tot een date in Japan. Ze geeft troost en bevestiging aan wie dat nodig heeft. Met een superieure houding adviseert ze mensen die haar hun problemen voorleggen.

Langzaam wordt duidelijk dat ze niet zo zelfverzekerd is als ze aanvankelijk overkomt. Net als haar klanten is ze eenzaam en kwetsbaar, op zoek naar verbinding, hoop een geluk (wat dat ook mag zijn). Haar superioriteit lijkt vooral een poging te zijn om zichzelf ten koste van haar klanten een beetje uit de put te werken. Dit klinkt nogal zwaar, maar tegelijk komt er steeds meer humor in het stuk.

Ik vind het altijd een bijzondere prestatie als iemand (bijna) in z’n eentje een voorstelling draagt. In dit geval vind ik de prestatie van Dierickx extra knap omdat ze veel verschillende kanten van haar personage laat zien. Daarin ben ik niet de enige: ze is voor deze rol genomineerd voor de Theo d’Or, de prijs voor de meest indrukwekkende vrouwelijke dragende rol.

Wat mij betreft dus een bijzondere voorstelling, de moeite van een fietstochtje naar de ongezellige Binckhorst zeer waard.

11 juni 2016
Compagnietheater, Amsterdam

Mijn beeld van het Holland Festival is dat dit een feestje is voor en van de culturele en intellectuele elite. Daar reken ik mezelf niet toe, dus ik was er nog nooit geweest. Vanavond zag ik voor het eerst een voorstelling die onderdeel was van het Festival: Privacy. Inclusief een inleiding door een theaterdocent en een nagesprek met de makers.

Ik doe het meestal bewust niet om onbevangen in de zaal te kunnen zitten, maar over Privacy had ik vooraf het een en ander gelezen. Eerst een paar maanden geleden, dat was toen aanleiding om een kaartje te kopen. En toevallig stond er gisteren een artikel over de makers en het stuk in de Volkskrant. Ik wist zodoende al het nodige over het onderwerp, maar bleek een volkomen verkeerde verwachting van de voorstelling te hebben.

Privacy is gemaakt en wordt gespeeld door Wine Dierickx (Wunderbaum) en Ward Weemhoff (De Warme Winkel). In de Volkskrant zei Weemhoff: “Afluisterpraktijken van de NSA, privacyschendingen door Facebook, rondcirkelende wraakporno: het was de afgelopen tijd onderwerp van gesprek. Toch delen mensen onophoudelijk verhalen en foto’s van zichzelf op sociale media. Zo’n prikkelend onderwerp wilden we omvormen tot theater.” En dat leek mij dan weer interessant. Ik verwachtte een stuk met veel kritische standpunten en boze statements, maar dat was het helemaal niet. Privacy is juist een lichte voorstelling met veel humor. En toch ook met inhoud. Het gaat vooral over privacy in de kunst. Dierickx en Weemhoff zien de ontwikkeling dat kunstenaars steeds meer persoonlijke privé-zaken in hun publieke werk stoppen en willen onderzoeken hoe ver je daarin kan gaan. Deze vermenging komt ook terug in het decor. Vooraan het podium is de speelvloer, waar de meeste scènes plaatsvinden (publiek). Wat meer naar achter ligt, afgescheiden door een gordijn, een slaapkamer (privé). Maar het gordijn is wel transparant, dus het publiek kan in de privé-ruimte kijken.

De voorstelling begint met de theorie dat het zoeken naar je diepste innerlijke ik gezeur is. Elk mens zit vol troep, dat is niet interessant. Interessanter is dat mensen zich misschien pas echt laten kennen door de maskers die ze op zetten. En dat geldt natuurlijk bij uitstek voor acteurs die op een podium gaan staan. Dan komen er enkele scènes die verwijzen naar John Lennon en Yoko Ono en naar Jeff Koons en Cicciolina: koppels die hun eigen leven gebruikten in hun publieke kunstuitingen. 160611 privacy-c-dorothea-tuch-2En vervolgens spelen Dierickx en Weemhoff, die niet alleen in deze voorstelling als artistiek koppel opereren, maar ook in het dagelijks leven een stel zijn, zichzelf. Ze geven zich zonder enige schaamte of remming bloot, zowel lichamelijk als in zeer persoonlijke verhalen over vruchtbaarheid en gegijzeld zaad, diarree en verstopping, exen en anale seks. Dierickx hierover: “Kledingstukken voelen als verhulling, maar naakt werkt goed als kostuum.” “We hebben onze privacy ingezet voor dit stuk, maar het blijft theater. Op het toneel speel ik een rol, ook al speel ik mezelf.” Dierickx en Weemhoff erkennen dat ze hiermee hun eigen innerlijke troep als kunst presenteren.

Ik vond het vooral een intrigerend vraagstuk wat er echt is aan de verhalen. Je krijgt de indruk is dat het allemaal misschien een beetje gestileerd is, maar ook waar. Als publiek kan je dat echter niet zeker weten. In theorie is het ook mogelijk dat alles van A tot Z verzonnen is en dat de acteurs het dankzij hun vakmanschap waarachtig en overtuigend kunnen laten overkomen. Het stuk zet je ook aan het denken over andere vragen. Hoe verhoudt privacy zich tot intimiteit? Is transparantie hetzelfde als eerlijkheid Laten mensen die hun hele leven op de sociale media delen zien hoe ze zijn, of proberen ze met al die berichtjes en likes en selfies een beeld te creëren van hoe ze zouden willen zijn?

De conclusie van Dierickx over privacy en kunst is dat verhullen is aantrekkelijker dan onthullen en dat kunst gaat over het onzegbaar en het onzichtbare. Ook dit is het overpeinzen waard.

Mijn conclusie over het stuk is dat ik het verrassend vond, boeiend, dapper en ook wel mooi.